ததாஸ்து

அனைவரையும் வகைப்படுத்தும்
உரிமையை
உங்களுக்கு நீங்களே
தந்துவிட்டீர்கள்
*
யார் நீ?
உன் அப்பன்? தாத்தன் ?
தாத்தனின் தகப்பன்?
அவரின் தந்தை ?
மொழி எது?
எந்த நிலம்?
கேள்விகளால் துளைக்கிறீர்கள்…
பதில்களில் சமாதானம் கொள்ளாமல்
ஏற்கனவே எடுக்கப்பட்ட முடிவை
மீண்டும் ஒருமுறை நிறுவிக்கொள்கிறீர்கள்…
*
அனைத்துக்கும் மூலமாய்
இருந்தது ஒரு
ஆதிக்குரங்கு…
அதற்கென ஒரு வனம்
கனிமரங்கள்…
நீரோடை..
பசும்மரங்கள் சூழ் பெரு நிலம்…
அதுவே
என்னுடையது
உன்னுடையது
அவர்களுடையது
நம்முடையது….
*
ததாஸ்து…
#யாவரும்_கேளிர்

மெளனத்தின் சாரல்

ஒரு வட்டப்பாதையில்
எதிரெதிர் திசைகளில்
நடந்து கொண்டிருந்தோம் நாம்
*
ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட
அரை நொடியில் ...
தீண்டிக்கொண்டோம் பார்வைகளால்
அடக்கமாட்டாமல் உதிர்த்தோம்
சிறு புன்னகையை
வெறுப்பதாய் காட்டிக்கொண்டு
கடந்தோம்
சிறு தலையசைப்பில்
*
பொன் முலாம் பூசிய இம்மாலையில்..
மெல்லிய சாரலுடன்
மணம் வீசும்
மகிழ மரத்தருகே...

நம்முன் இருக்கின்றன
ஆவி பறக்கும்
இரு தேநீர்க் கோப்பைகள்..

அதன் வெம்மையில்
கரைந்துகொண்டிருக்கிறது
நம் மெளனம் !

வாழும் மதம்

நான் அணியும் குல்லாவோ
என் முகத்தின் தாடியோ
அன்றி வெறும் பெயரோ
எதேனும் ஒன்றால்
என்னை முகமதியன் என்றீர்கள்….
.
அதிகாலையில் ஸ்ரீசூரணமும்
மாலையில் திருநீரும்
நெற்றியில் துலங்க.....
உங்களுக்கும் குழப்பம்தான் – எதற்கும்
இருக்கட்டும் என ”இந்து” ஆக்கினீர்கள்
.
சிரசில் முள்முடி அணிந்த
தேவகுமாரனை நோக்குந்தோறும்
சிலுவைக்குறியுடும் இயல்பினன் - ஆதலால்
என்னை கிறித்தவ வட்டத்தில்
நிறுத்தினீர்கள்
.
வெறுத்துப்போய் இது எதுவும்
வேண்டாமென துறந்த நாளில்
அதற்கும் ஓர் மதம் உண்டு - என
அதிலே தள்ளினீர்கள்…
.
உங்களுக்குத் தோதான
மார்க்கத்தில் / பாதையில் என்னை
அடைக்குந்தோறும்
இன்னும் இன்னும் வீரியமாய்
வாழ்தலில் / பயணத்தில் கரைகிறேன் நான்…

பொன் வீடு

வீதி மண்ணின் ஒரு பங்கை
வீடெங்கும் இறைத்து வைத்தாள்…
.
காகிதத்தை துகள்களாக்கி
கடைபோல விரவி வைத்தாள்..
.
கதவு நிலை ஜன்னல்களில்
கணக்கின்றி கிறுக்கி வைத்தாள்
.
காய்கறிகள் தானியங்கள் என
கண்டதெல்லாம் பரப்பி வைத்தாள்…
.
குப்பைகளால் தூசுகளால்
முழு வீட்டை அலங்கரித்தாள்..
.
பச்சை இலை, சருகுகளால்
பாதையொன்றை அமைத்து வைத்தாள்..
.
பொரி கடலை வகைகளையோ
பூக்களாய் தூவி வைத்தாள்
.
பொன்னால் இழைக்கப்பட்டதாய்
மோட்சமடைந்தது
என் வீடு !
:)

மருந்தாகும் ஆயுதம்

தயக்கம் தவிர்த்து
உதிர்க்கப்படும் சில சொற்கள்
தகர்க்கக்கூடும் பலவருடப்
பகையை…
*
நம் அறியாமை இருளின்மீது
வெளிச்சம் பாய்ச்சக் கூடும்
அறிவார்ந்த சில உரையாடல்கள்
*
இமைகளை தூக்கம்
பிடித்திழுக்கும் நள்ளிரவுகளைக் கூட
உற்ற தோழமையுடன்
உரையாடிக் கழி(ளி)க்க முடியும்
*
வெம்மைசூல் பெரும் பகலை…
நெடுந்தொலைவு பயணங்களை..
வெறுமை வழியும் கொடும் நாட்களை
தீராப் பெருந்துயரை
உரையாடல்களின் துணைகொண்டு
உறுதியாய் கடக்க முடியும்
*
இப்பேரண்டம் கண்ட
பெரும் ஆயுதம் எதுவோ….
ஆழ்காயம் ஆற்றும்
அருமருந்தும் அதுவே….
.
சொற்கள் !

கேள்வியின் நாயகர்கள்

பேரன்புடையீர்,
சற்றே கருணை வையுங்கள்…
*
ஆயுள் முழுவதும் பேசிக்கொண்டும்
சிரித்துக்கொண்டும் சொல்ல
ஆயிரம் கதைகள் உண்டு
என்னிடம்
*
ஒற்றைக்கோப்பையில்
எச்சில் தேநீரை நாம்
பரஸ்பரம் பகிர்ந்து அருந்துவதில்
யாதொரு தயக்கமும் இல்லை
எனக்கு
*
வலி மிகுந்த உங்கள் துயரங்களை
எனதென எண்ணி மருகும் மனதும்
உங்கள் விழி நீர் துடைக்கும்
கரமும் என்னிடமுண்டு….
*
சொன்னவனை கருதாது
சொற்களைக் கருதும்
பகுத்தறியும் புத்தி
கொஞ்சம் உண்டு.
*
உங்களைப் போலத்தான் நானும்...
அடித்தால் எனக்கும் வலிக்கும்
என்னுடைய அன்பு வீணாகுந்தோறும்
கண்ணீர் சிந்துவேன்
பசித்தால் உண்பதும்
என்னுடலில் கீறினால் ரத்தம் வருவதும்
அப்படியே உங்களைப் போலத்தான்…
*
ஆகவே, தயவுசெய்து
என் முகத்தெதிரே நீட்டாதீர்
உங்கள் ஜாதியை…
.
அப்படியே அருள் கூர்ந்து
நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ
கேட்காதீர் அந்தக் கேள்வியை….
.
“நீ என்ன ஜாதி ?” எனும்
அந்தக் கேள்வியை…

ஆதிரா

பெருமரங்கள் சூழ் அடர்வனத்துள்
பொன்பாதம் பதித்தாள்
ஆதிரா…
.
ஓங்கி வளர்ந்த நெடுமரங்கள்
ஓயாத வண்டுகள் இசை
தடம் மறைக்கும் செடிகொடிகள்
தானாய் திரியும் ஆநிரைகள்
நன்னீர் ஓடைகள்
இன்சுவை பழவகைகள்
அரிதாய்த் தெரியும் கதிரொளி
அகன்று விரிந்த பெரும்பாறை
பார்த்துப் பார்த்து
அதிசயித்தாள் ஆதிரா
.
தேவதை மண் வந்த
பேரதிசயத்தால்
பூத்துக் குலுங்கியது
பெருவனம்..
:)

கூழாங்கல் நினைவுகள்

மிக நீண்ட நாட்கள் கழித்து
சாதாரணமாகத் துவங்கும்
ஒரு உரையாடலின் வழி
உயித்தெழுகிறது பள்ளிக்காலம்

*
சிரிப்பால் நிரம்பிய வகுப்பறைகள்
செல்லச் சண்டைகள் போட்ட மரத்தடிகள்
வேடிக்கை பார்த்திருந்த ஆய்வகங்கள்
வெறுமனே பேசித்தீர்த்த தனிப்பயிற்சி
மாலை நேரத்தின் பெருநடைகள்
மறக்கமுடியா சில நபர்கள்
விசனத்தில் கழித்த தேர்வறைகள்
விரும்பிச் சுமந்த சில வலிகள்
மானம் பறக்கும் மதிப்பெண்கள்
என
மனதை நிறைத்த நினைவலைகள்
*
முன்பொரு நாள் ஆற்றின் ஆழத்தில்
தனித்து விழுந்தது
ஒரு கனத்த கூழாங்கல்...


பின்பொரு தருணம் நினைவுகளின்
தீண்டலால்
அது தன் எடையிழந்து மேலெழுந்தது…
.
பள்ளியின் நினைவுகள் மீண்டெழுந்தோறும்
உடன் வருகிறது
ஒரு பிஞ்சுக்குழந்தையின்
மென்பாதம் முத்தமிடும் பரவசம்

புத்தம் சரணம்...

புத்தனை எனக்கும் பிடிக்கும்
"ஆசையே அழிவுக்கு காரணம்" என்றதோடு
”அன்பே அனைத்துக்கும் மூலதனம்” என சொல்லியிருந்தால்

*
புத்தனை எனக்கும் பிடிக்கும்
மக்களின் கண்ணீர் நனைந்த அரியணை
அறத்தின் கேடு என அருளியிருந்தால்

*
புத்தனை எனக்கும் பிடிக்கும்
பற்றற்று இருப்பது, பெளத்தத்தின் மீதும்
என புரியும்படி விளக்கியிருந்தால்

*
புத்தனை எனக்கும் பிடிக்கும்
அதிகாரத்தின் கொடூரமுகம் அனைவரையும்
சமமாய் அரவணைத்திருந்தால்

*
புத்தனை எனக்கும் பிடிக்கும்
அரியணையையும் ஆட்சியையும் விட்டுவந்த
அவன் புகழ் பாடிக்கொண்டே,
அதன் பொருட்டே நிகழும் வன்கொடுமைகளை
தடுத்திருந்தால்

*
புத்தனை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்;
என்ன, ஒரே வருத்தம்,
அவன் சித்தார்த்தனாகவே இருந்திருக்கலாம்.

துணை

ஆசைக்காய்

தகப்பன் விரல் பிடித்து

நடக்கிறாள் ஆதிரா...


பிஞ்சுப்பொன் கரத்துள்
தன் விரல் பொதித்த
தகப்பன் உணர்ந்தான்
பெருந்தெய்வம் உடன்வரும்
பாதுகாப்பை !

ஆலகாலம்

இன்னும் பலப்பட்டிருக்கும்

சில உறவுகள்

நான் உதிர்த்த சில சொற்களைத்

திரும்பப்பெற முடிந்திருந்தால்

*
எந்த நட்பும்
பிரிந்திருக்காது
ஆளுக்குத் தக்க முகமூடியை
அடியேனும் அணிந்திருந்தால்
*
நற்பெயரை நான்
காத்திருக்க முடியும்
உள்ளொன்று வைத்து
புறமொன்று உரைத்திருந்தால்
*
என்னுடைய பயணம்
இன்னும் இலகுவாயிருந்திருக்கும்
எல்லோருடைய அடியொற்றி
என் பாதையையும் நான் அமைத்திருந்தால்
*
இதோ
இருள் கவிழும் இந்த மாலையில்
நான் தனித்தருந்தும்
என் இறுதிக் கோப்பைத் தேநீரில்
இறங்கியிருக்கிறது
உண்மையின் விஷம்.

ஆலகாலம்

இன்னும் பலப்பட்டிருக்கும்

சில உறவுகள்

நான் உதிர்த்த சில சொற்களைத்

திரும்பப்பெற முடிந்திருந்தால்

*

எந்த நட்பும்

பிரிந்திருக்காது

ஆளுக்குத் தக்க முகமூடியை

அடியேனும் அணிந்திருந்தால்

*

நற்பெயரை நான்

காத்திருக்க முடியும்

உள்ளொன்று வைத்து

புறமொன்று உரைத்திருந்தால்

*

என்னுடைய பயணம்

இன்னும் இலகுவாயிருந்திருக்கும்

எல்லோருடைய அடியொற்றி

என் பாதையையும் நான் அமைத்திருந்தால்

*

இதோ

இருள் கவிழும் இந்த மாலையில்

நான் தனித்தருந்தும்

என் இறுதிக் கோப்பைத் தேநீரில்

இறங்கியிருக்கிறது

உண்மையின் விஷம்.

வேறேதும் அறியாதவன்

எப்போதாவது நீ காண்பாய்

எனும் நம்பிக்கையில்

அன்பை

மொழிபெயர்த்துக் கொண்டே இருக்கிறேன்

சொற்களாய்

வேறேதும் அறியாதவன் நான்

*

உன் புன்னகையின் வீச்சு

மிகப்பெரியது

உன் வீட்டில் நீ சிரிக்க

என் கைப்பேசி நாணுது இங்கே !

*

தொடுவான் தூரம்

பகிந்துகொள்ள யாருமேயில்லாமல்
ஒவ்வொரு கோப்பைத் தேநீரையும்
தனியே அருந்துகிறேன்…

கேட்பதற்கு யாருமேயில்லாத
கவிதைகளை
என்னிடமே மீண்டும் மீண்டும்
சொல்லிக்கொள்கிறேன்

இணைந்து வர பாதங்கள் இல்லாத
ஒரு பயணம்
எப்போதும் போகிறேன்…

சாய்ந்து அழ தோள்களில்லாமல்
விழி நீர் துடைக்கும் கரங்களில்லாமல்
ஒரு பெருந்துக்கம்
நானே விழுங்கி
என்னுள்ளே செமிக்கிறேன்

மொத்தத்தில்...

ஒருபோதும் நெருங்கமுடியாத
அடிவானம் நோக்கியே
அத்தனை அடிகளையும்
எடுத்து வைக்கிறேன் :(

முகாரி

ஒரே சூரியன்

சுட்டெரிக்கிறது

மொத்த பூமியையும்

ஒரே நிலவு

குளிர்விக்கிறது

மொத்த வெப்பத்தையும்

ஒரே ஒருத்திதான் நீயும்...

எரிந்து கொண்டே

குளிர்கின்றேன் நான் !

*

நீ அறியாமல்

உன் நிழலைத் தீண்டி

மோட்சமடைகின்றன

கல்லும் மண்ணும்

மரம் செடி கொடிகளும்

அப்படியே இருந்துவிட்டுப்

போகிறேன் நானும்...

உயிர் வளி

எட்டாவிட்டாலும்
நிலவைப் பார்த்தே சோறுண்ணும்
குழந்தையைப் போலவே

உன்னைப் பார்த்தே
ஒட்டிக்கொள்கிறேன் வாழ்க்கையை
நான் !
*

எல்லோரையும்போல்தான் நீயும்
ஆக்சிஜனை சுவாசிக்கிறாய்

முடிவில்
எனக்கான ஆக்சிஜனை
வெளியிடுகிறாய்

அறிவியல் மறுக்கும்
அதிசயம் நீ
*

ரசவாதி

அதிகாலை கோலமிட
வாசல் தெளிக்கிறாய்…
சாணிக் கரைசல் மணக்கிறது
சந்தனக் கரைசலாய்
*

8 புள்ளி 16 வரிசை என கணக்கிட்டு
விரல்களிடையே வழிய விடுகிறாய்
கோலமாவை
மண்ணில் எழுந்து வந்தது
சர்க்கரைப்பந்தல்
*

ஆங்கிலத்தில்
உன் விரல் வரையும்
எழுத்துக்களை மொய்க்கிறேன்
சர்க்கரை கண்ட எறும்பாக

அழகு தமிழ் நீ எழுத
ஆகிறேன் நான்
தேனீயாய் !

பித்தன் மொழி

ஒற்றை வளையணிந்தவை
உன்னுடைய மென்கரங்கள்

மணிகளே இல்லாதவை
உன் பாதக்கொலுசுகள்

இருப்பினும்
பித்தேறி உணர்கிறேன்
மெல்லிசையை
உன் அசைவில்…
*

எதேச்சையாகவாவது சற்றே
மெய் தீண்டு

இல்லையென்றால்
மலரிதழ் விரித்து தானமிடு
எனக்கான சில சொற்களை

அதுவும் ஆகாதென்றால்
ஓர விழியிலாவது அனுப்பு
ஒரு பார்வையை

எதுவும் முடியாதென்றால்
பேசாமல் அருகே இரு.

உன்னைத் தழுவி வரும்
காற்றில் குளித்து
சொஸ்த்தப்படுத்திக் கொள்கிறேன்
என்னை…

யாசகன்

இருட்டில்
உன் பெயர் சுமந்து ஒளிறும்
கைப்பேசி காண்கையில்
முழு நிலவு கண்ணுறும்
குழந்தையாகிறேன் நான்
*

ஆயிரமாயிரம் சொற்கள்
அகழ்ந்தெடுத்தும்
எதுகை மோனை தளை
சீர் தூக்கிப் பார்த்தும்
மனம் நிறைய காதலை சுமந்திருந்தும்
வாய்க்காமல் போகின்றது
ஒரு கவிதை….

ஆனால் நீ உன்
ஒற்றைப் புன்னகையில்
தானமிட்டுப் போகின்றாய்
ஓராயிரம் கவிதைகளை….

பன்னீர் மீன்கள்

எந்தக் கடற்கரை போனாலும்
கால் நனைத்து விடாதே

பாவப்பட்ட மீன்கள்
இன்னும் பழகவில்லை
பன்னீரில் வாழ ….

*

நுனிநாக்கை கடித்துக்கொண்டு
சாய்ந்து நீயெழுத்தும்
ஒவ்வொரு எழுத்தும்
ஆங்கிலமேயானாலும்
உயிர் கொண்டலையும் மெய் எழுத்துக்கள்….

நிமிர்ந்து என்னை நோக்கி
நீ சிந்தும் புன்னகையில்
முற்றிலும் சாய்ந்து
விழுகின்றேன் நான்….

*