குரு தெய்வம்

” நாளைக்கி எங்கப்பன கூட்டிட்டு வாரென், அப்புறமிருக்குது கச்சேரி” பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பெஞ்ச் மேட் சொல்லும்போது எனக்கு கலக்கமாகத்தான் இருந்தது. சமூக அறிவியல் மேப் முடிக்காதது மட்டுமில்லாமல், அந்த பயமுமின்றி பேசிக்கொண்டும் இருந்தது குற்றம். இருந்தாலும் ஆறாம் (ஏழாம் ?) வகுப்பு பையனுக்கு அந்த அடி கொஞ்சம் கூடுதல்தான்.
.
அவனது அப்பாவின் அதிவீரபராக்கிரமங்களை நண்பனே பலமுறை சொல்லிக்கேட்டதுண்டு. அந்தக் கதைகள் தந்த எதிர்பார்ப்பில், ஒரு விஜயகாந்த் அல்லது சரத்குமார் படக்காட்சியை எதிர்பார்த்து (எம்பட பையன நீயெப்புடிடா அடிக்கலாம் ? டிஷ்யூம் டிஷ்யூம்) ஆவலுடன் அடுத்த நாள் பள்ளிக்குச் சென்றேன். ”வாத்தியாரு அடிச்சாருன்னு சொன்னேன். மதியானச் சாப்பாடு முடிச்சிட்டு எங்கப்பன் வருவாரு” என்றான் நண்பன். அன்னைக்குன்னு பார்த்து சமூக அறிவியல் பாடமும் மதியானம்தான். காலையிலிருந்தே ஒரு சினிமா பட கீரோ ரேஞ்சுக்கு நண்பன் அலப்பறை பண்ணிட்டிருந்தான் (கூட, எங்க மாமனும் வருவாருண்ணு நெனக்கிறேன், அவரு சொன்னாத்தான் அப்பன் அடங்குவாரு; இல்லாட்டி நெம்ப பிரச்சன ஆயிடும்).
.
எதிர்பார்த்தபடியே, சரியாக சமூக அறிவியல் பாடம் நடந்துகொண்டிருக்கையிலேயே வந்து சேர்ந்தார் அவன் தந்தை. தனியாகத்தான் வந்திருந்தார். வகுப்பறைக்குள் வந்து தான் இன்னாருடைய தகப்பன் என அறிமுகம் செய்து கொண்டார். விசயத்தை கிட்டத்தட்ட யூகித்துக் கொண்ட ஆசிரியர், “அது வந்துங்க” என தன் தரப்பு நியாயத்தை சொல்லத்துவங்கினார். இருங்க என அவரை அமைதிப்படுத்திவிட்டு நண்பனை அருகில் அழைத்தார் அவன் தந்தை. எங்களையெல்லாம் கெத்தாக பார்த்தபடி சென்ற அவன் தலைமுடியை கொத்தாகப் பிடித்து ”சப்”பென்று ஒரு அறை விட்டார் அவனது தந்தை. பொறி கலங்கிப்போய் பெஞ்சு மீது சாய்ந்திருந்த நண்பனை, அவன் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து நிறுத்தி ஆசிரியரைப் பார்த்து சொன்னார்

“இவன் ஒங்க புள்ள மாதிரி வாத்தியாரே, கண்ணு காத வுட்டுட்டு தோலை உரிச்சுப்புடுங்க .. இந்த நாய் படிச்சா போதும்”.
**
குருதான் தெய்வம் என சொல்லாமல் போதிக்கும் பெற்றோருக்கும்

எல்லாப் பிள்ளைகளையும் தன் பிள்ளைகளாய் நினைத்து அறிவூட்(டிய)டும் ஆசிரியர்களுக்கும்

இனிய ஆசிரியர் தின நல்வாழ்த்துக்கள் !

Back to the Heaven

லெளகீக வாழ்க்கையின் எவ்விதமான சிக்கல்களும், நிர்பந்தங்களும் இல்லாமல், இலகுவான மனதோடு இருந்த நாட்களில் நமக்கு வாய்க்கும் உண்மையான நட்பு வட்டம் ஒரு வரம். என் பதின்ம வயதின் இறுதியில் எனக்கு வாய்த்ததோ வெறும் வரமல்ல; அது ஒரு பெரும்வரம். மனதில் தோன்றும் விசயங்களை ஒளிவுமறைவின்றி, சாதி, பால் பேதமின்றி கட்டற்று பேசும் சுதந்திரத்தை நமக்குத் தந்த நட்பு பெருவரமன்றி வேறென்ன. அதிலும், பொதுவாக எல்லாருக்கும் அவர்களுடைய நட்புவட்டம் சுருங்கிப்போய், அந்த இடத்தை பாடப்புத்தகங்கள் ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளும் பனிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் காலகட்டத்தில் உண்டான நட்பு எங்களுடையது என்பது தனிச்சிறப்பு.
*
நான் மேல்நிலை பள்ளிக்கல்வியை முடித்த ஆண்டு 2001.எங்கள் நண்பர் குழுவில் இருந்த ஒவ்வொருவரும் PSG Tech, அமிர்தா, PSG கலைக்கல்லூரி, நந்தா என திசைக்கொன்றாய் பிரிந்து போக, நான் கொங்கு கல்லூரியில் BSc சேர்ந்தேன். அதன் பிறகு ஒரிரு முறை ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியே சந்தித்திருந்தபோதும், நாங்கள் பிரிந்த வருடம் என்றால் அது 2001தான்.
சமீபத்தில் முகநூல் வாயிலாக (ஒரு பதிவை தொடர்ந்து) பரஸ்பரம் ஒரு ”Hi”, “Hello”,”Hai, how are you ?” பரிமாறிக்கொண்டோம். அதன் பின்னர், ஒரு குழுவாய் அன்றாடம் குறுஞ்செய்திகள் வாயிலாகவும், சில Conference Callகள் மூலமாகவும் தொடர்பில் இருந்தோம். அதன் ஒரு பகுதியாகத்தான் திட்டமிட்டோம் ஒரு சின்ன சந்திப்பை. இந்த வாரம் Long Weekendஎன்பதால் சந்திக்கும் தேதி ”25-ஜூன்” என முடிவெடுத்தோம். உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமானால் இந்த சந்திப்புக்காய் நாங்கள் உருப்படியாய் திட்டமிட்டதும், திட்டமிட்டபடி சரியாய் அமைந்ததும் சந்திக்கும் தேதி மட்டுமே. அப்படியே, சரியாக 16 வருடங்கள் கழித்து நாங்கள் 5 நண்பர்கள் நேற்று கோவையில் சந்தித்தோம்.
*
”நாம மீட் பண்ணலாம் அவ்வளவுதான் மத்ததெல்லாம் Runtimeல ப்ளான் பண்ணிக்கலாம்” என typical IT மொழியில் ஏற்கனவே முடிவெடுத்திருந்ததால், சந்திப்பைத் தவிர வேறு எந்த சிந்தனைகளும் மனதில் இல்லை.
.
06-25-2017 ஞாயிறு – உத்தேசமாக காலை 10:30 மணி
-
கோவை கலெக்டர் அலுவலகம் முன்பிருந்து துவங்கியது எங்கள் பயணம். நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின்னர் சந்தித்ததால் கார் முன் நோக்கி சென்றுகொண்டிருக்க, சிந்தனைகளும் காலமும் பின்நோக்கி சென்றுகொண்டிருந்தன. போகும் இடம் பற்றி எந்த ஒரு இலக்கும் இல்லாதபோதும் ஏதேனும் ஒரு திசையில் பயணித்தே ஆகவேண்டிய கட்டாயத்தால் ஈஷாவுக்கு செல்லலாம் என முடிவெடுத்து R.Sபுரம்தாண்டி வடவள்ளி சாலையில் பயணிக்கத் துவங்கியிருந்தோம். வார்த்தைகளால், எண்ணங்களால், மனதில் நிறைந்திருந்த நினைவுகளால் மீண்டு வந்தது கடந்துபோன எங்கள் வசந்தகாலம். பெரும்பாலான சம்பவங்களை, அந்தந்த நேரத்து உணர்ச்சிகளுடன் துல்லியமாக மீட்டெடுக்க முடிந்ததில் தெரிந்தது, அந்த காலகட்டத்துக்கு / அந்த சம்பவங்களுக்கு நாங்கள் எங்களை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுத்திருந்தது. இதற்கிடையே, ஈஷா மையத்தில் ஆதியோகி சிலையை “பார்த்து”விட்டு, பூண்டிக்கு சென்றோம் அங்கு வெள்ளியங்கிரி ஆண்டவரை “தரிசித்து”விட்டு கோவைக்கு திரும்ப காரில் ஏறினோம். அந்த நாளின் மகிழ்ச்சி பெருமகிழ்ச்சியாகும்படி பெய்தது மழை.
.
அடித்துப்பெய்யும் பெருமழையல்ல, மண்ணைக் கொஞ்சும் செல்ல மழை. நாசியை நிறைத்த மண்வாசத்துடன் பழங்கதைகள் பேசியபடியே சென்ற பயணத்தை அழகை உணரவேண்டுமானால் நீங்களும் அத்தகைய பயணம் மேற்கொண்டிருக்க வேண்டும். மதிய உணவு அன்னபூர்ணா Peoples Parkல் முடித்துவிட்டு எங்கள் பயணத்தைத் (நினைவுகளை) தொடர்ந்தோம். எங்கள் சந்திப்பு அவிநாசியில் முடியும் போது மணி மாலை 6:30.
*
பல வருடங்கள் கழித்து நாங்கள் சந்தித்தபோதும், அப்போது நாங்கள் விட்ட இடத்திலிருந்து எங்கள் உரையாடலைத் துவக்கமுடிந்ததும்… “நம்ம ப்ரண்டுடா...” எனும் உரிமை இன்றும் தொடர்வதும் அற்புதம்தான். இந்த ஒட்டுமொத்த பயணத்தையும் சிரிப்பால் நிறைத்துக்கொண்டோம். கண்ணில் நீர் வழிய சிரித்தும்; சிரித்து சிரித்தே வயிறு வலித்ததுமான இந்தப்பயணம் எங்கள் நினைவில் வெகுகாலம் நிலைத்திருக்கும்.
*
வாழ்வில் நூறானந்தம் :) வாழ்வே பேரானந்தம் :)
A Special Thanks to Facebook :)

முதல் ஆசான்

என்னுடைய வாழ்வில் நான் முதன்முதல் சந்தித்த ஆசிரியர் (ஆசிரியராக இருந்த என் தாய்மாமாவைத் தவிர்த்து..) திரு. மாரிமுத்து அய்யா அவர்கள். நான் பார்த்த முதல் பகுத்தறிவுவாதியும் அவரே. எங்களூர் பள்ளியின் நான்காம் வகுப்பு ஆசிரியர். அய்யாவின் மனைவியும் (அவரது பெயர் எனக்கு மறந்துவிட்டது. “பாலம்மா” என்பதாக நினைவு) எங்கள் பள்ளியில் இரண்டாம் வகுப்பு ஆசிரியை.

தூய வெள்ளை வேட்டி, கறுப்புசட்டை, கறுப்புக்கண்ணாடி போட்டு “Hero Honda CD100” வண்டியில் (வண்டி நிறமும் கறுப்புதான்) முறுக்கிவிட்ட வெள்ளை மீசையுடன் அவர் வருவதைப் பார்த்தாலே பயமாக இருக்கும், அவர்பற்றி அறியாதவர்களுக்கு. சொல்பேச்சு கேட்காத மாணவர்களை அவர் அடி பின்னிவிடுவார். என்றபோதிலும், அடுத்த நிமிடமே அதை மறந்தும் விடுவார் என்பதால் அவரைக் காலையில் காணும்போது அனைவருக்கும் உற்சாகமே மேலிடும்.

அய்யாவுக்கு குழந்தைகள் இல்லை. அனைத்து மாணவர்களையும் அவர் “மாப்பிளே” என்றுதான் அழைப்பார். மாணவிகளை “பாப்பா” என்றழைப்பார். அவர் கேள்விகள் கேட்கும்போது கூட “மொத வரிசைல மூணாவது மாப்பிளே பதில் சொல்லு”, “நாலாவது வரிசைல கடைசி பாப்பா பதில் சொல்லு” எனும் ரீதியில்தான் அழைப்பார்.

ஒருவன்மீது கடும் கோபத்திலிருந்தால் மட்டுமே அவனை பெயர் சொல்லி கூப்பிடுவார். அப்போதெல்லாம் அய்யா ஒருவனை பெயரைச்சொல்லி கூப்பிட்டுவிட்டால் அது அவனுக்கு பெருத்த அவமானமாக கருதப்பட்டது. மீண்டும் அவனை அய்யா “மாப்பிளே” என்றழைக்கும்வரை அவனை கிண்டல் செய்தே கலங்கடித்துவிடுவோம்.

முன்னமே சொன்னதுபோல் அதிதீவிர பகுத்தறிவுவாதி, நான் என் நினைவறிந்து ஒரு நாள் கூட அவர் கறுப்பன்றி வேறு நிறத்தில் சட்டை அணிந்து பார்த்ததில்லை. என்றபோதிலும் ஆச்சரியத்திலும் ஆச்சர்யமாக கடவுள்குறித்த வசைகளை அவர் பொழிந்ததேயில்லை. “பல நாடுகள்ல பசில எல்லாரும் சாகுறாங்கல்லப்பா அவங்களை காப்பத்தகூடவா கடவுளுக்கு சக்தியோ புத்தியோ இல்ல” என்பதான மிக மென்மையாக விமர்சனங்களை மட்டுமே செய்துள்ளார். அதுவும் அரிதாக. மிகவும் தமிழ்ப்பற்று மிக்கவர் கூடுமானவரையில் தமிழில் மட்டுமே பேச வேண்டுமென்பது அவர் கடுமையாக கடைபிடித்த நியதிகளுல் ஒன்று. அனைவரிடமும் மிக மிக மரியாதையாக பேசுவார். இவை எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமாக சாதி, மத, பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வில்லாமல் எல்லாரிடமும் ஒரேபோல் பழகுவார்.

அவரிடமிருந்து நான் பாடத்தை தவிர நல்ல பல விசயங்களைக் கற்றுக்கொண்டிருக்கின்றேன் என்பது தெரியாமலேயே அவருடனான என் தொடர்பு முடிந்து போனது. நான் வளர்ந்து மேல்நிலைக்கல்வி, கல்லூரி படிப்பெல்லாம் முடித்து இப்போது பணியிலிருக்கின்றேன். சமீபத்தில் எதேச்சையாக அய்யாவைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதுதான் அப்பா அய்யா அவர்களின் மறைவைப் பற்றி சொன்னார். சட்டென்று ஒரு வெறுமை படர்ந்தது.

உள்ளூரிலேயே பள்ளி இருந்தும் நான் ஒருமுறை கூட அவரை சென்று பார்த்ததில்லை என்பது என்னை மென்மேலும் காயப்படுத்துகிறது. குறைந்தபட்சம் சில சந்திப்புகள் மனம் நிறைந்த நன்றி என எதையும் செய்யாமல் விட்ட மடமை இன்னும் இன்னும் உறுத்துகின்றது. நிழலின் அருமை இப்போதுதான் புரிகின்றது. அன்புக்குரிய அய்யாவுக்கு உங்களால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர்களுல் ஒருவனது அஞ்சலி.

பரமு

சில வாரங்களுக்கு முந்தைய ஒரு ஞாயிறு இரவில், திருப்பூர் செல்வதற்காக பூண்டி (என் சொந்த ஊர்) பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்றிருந்தேன். லேசான மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. ஏதேதோ சிந்தனைகள் மனதை ஆக்கிரமித்திருந்தன. பேருந்து நிறுத்தத்தில் மிக சொற்பமான பயணிகள் இருந்தனர். என்னவென்று வரையறுக்கவியலாத ஏதேதோ சிந்தனைகள் மனதுள் தோன்றியவண்ணமிருந்தன. ஒரு சில வினாடிகளாக மனதில் யாரோ என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாக ஒரு உள்ளுணர்வு தோன்றியது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன் தெரிந்தவர் யாரும் அருகிலில்லை. எனவே என் உள்ளுணர்வை புறக்கணித்து மீண்டும் கவனத்தை பேருந்து வரும் திசையில் செலுத்த முற்பட்ட போதுதான் கவனித்தேன், பேருந்து நிறுத்தத்தின் ஒரு இருண்ட மூலையில் யாரோ என்னை பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை.

அந்த இடம் நல்ல இருட்டு, ஆகையால் .என்னால் அங்கிருந்த நபரை சரியாக காணமுடியவில்லை. அவர் கையிலிருந்த பீடித்துண்டின் ஒற்றை சிவப்பு வெளிச்சம் மட்டுமே அங்கு ஆளிருப்பதை உணர்த்தியது. நானும் அவரைப் பார்த்துகொண்டிருப்பதை கண்டவுடன் அந்த நபர் என்னை நோக்கி வந்தார். என்னருகே வந்த பின் இறுதியாக பீடியை ஆழமாக இழுத்துவிட்டு சுண்டி எறிந்தார். லேசான மது நெடியுடன் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டார்....

“என்ன காளீஸ்வரா... அப்படி பாக்குற.. அடையாள்ம் தெரியலையா ?”

இந்த குரல் எனக்கு மிகவும் தெரிந்த குரல்..... நான் என் வாழ்வின் ஏதோ ஒரு கால கட்டத்தில் அடிக்கடி கேட்ட குரல். என் மனம் மிக மிக வேகமாக ஆராயத்துவங்கியது. பல நிமிடங்கள் கழிந்தபின்னரும் என்னால் அவனைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

“டேய்... என்னடா, நெசமாலுமே கண்டுபிடிக்க முடியலையா ?. அப்ப சரி கிளம்பவேண்டியதுதான்..... உனக்கு ஒரு அஞ்சு நிமிசம் டைம் தரேன், அதுக்குள்ள கண்டுபிடிக்காட்டி.... நான் பாட்டுக்கு போய்க்கிட்டேயிருப்பேன்”

யோசிக்கத்துவங்கிய அந்த நிமிடமே எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது அஞ்சு நிமிசமில்லை அஞ்சு மணிநேரமானாலும் என்னால் அவனை அடையாள்ம் காணவியலாதென்று.

ஓரிரு நிமிடங்களில் அவனே என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியாதென எப்படியோ தெரிந்து கொண்டான் (என்ன எப்படியோ தெரிந்து கொண்டான், பாண்டியராஜன் ரேஞ்சுக்கு அழகான திருட்டு முழி முழிச்சு..பாக்கியராஜ் மாதிரி பம்முனா, எவனா இருந்தாலும் நீ வேஸ்டுன்னு தெரிஞ்சுக்குவாங்கடா முட்டாள்.....). பின்னர் அவனே பேசத்துவங்கினான்.

”ம்.. எப்படியாவது கண்டுபிடிச்சுருவன்னு நெனச்சேன்... பரவாயில்ல... பல வருசமயிருச்சுல்ல... அதான் மறந்துட்ட.. நான் தான்டா பரமசிவம். உங்கூட…”

அவனுடைய பெயரைக் கேட்டவுடனே எனக்கு அவனைத் தெரிந்துவிட்டது. என்னுடன் ஏழாம் வகுப்பு முதல் பத்தாம் வகுப்பு வரை ”திருவள்ளுவர் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளி” யில் ஒன்றாகப் படித்தவன். நெருங்கிய தோழன் என சொல்லமுடியாவிட்டாலும், மறக்குமளவு அன்னியனில்லை.

எங்கள் பள்ளி ஒரு கிராமப்புறப் பள்ளி. பெரும்பாலும் நடுத்தரவர்க்கத்தினரும் அதற்கும் கீழிருப்பவர்களும் படிக்கும் பள்ளி. இங்கு நான் குறிப்பிடும் நடுத்தரவர்க்கத்தினர் என்பவர்கள் சத்துணவை நம்பியிராத குடும்ப மாணவர்கள் அவ்வளவே. அதைபோலவே பெரும்பாலும் விவசாயத்தை நம்பிருக்கும் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்கள். என்னுடைய நண்பர்கள் பலரும் விடுமுறைதினத்தில் கூலி வேலை செய்தவர்கள். ஒருவகையில் நான் வாழ்வின் முகங்களை அறிந்துகொள்ளச் செய்தவர்கள்.
அந்த பள்ளியில் ஒரு மூன்றாண்டு காலம் என்னுடன் படித்தவன்தான் இந்த பரமசிவம். இருவரும் பெரும்பாலும் அடுத்தடுத்த பெஞ்ச்களில்தான் அமருவோம். என்றாலும் வகுப்பறையினுள் அதிகம் பழக்கமில்லை. மற்றபடி கிரிக்கெட் விளையாட்டிலும், மதிய உணவுவேளைகளிலும் பலமுறை பேசி சிரித்து பழகியிருக்கின்றோம். விவசாயக் குடும்பத்திலிருந்து படிக்கவந்தவன், சுமாராகத்தான் படிப்பான்.

அவன்தான் என்னெதிரே மது நெடியுடன், பீடிப்புகையுடன் நிற்கின்றான். அந்த நொடியில் நானடைந்த வெட்க உணர்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. அவனிடம் முகத்திலும் சரி, உடல் பருமன், உயரம் இப்படி எதிலும் பெருமளவு மாற்றம் இல்லாத போதும் என்னால் அவனைக் கண்டறிய இயலாமல் போனதையெண்ணி மிக வருத்தமடைந்தேன்.

”என்னடா இப்பவாச்சும் அடையாளம் தெரிஞ்சதா..இல்லியா ?”

”சொல்லுடா பரமு, ஸாரிடா என்னால டக்குன்னு அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியல. எப்புடி இருக்க ? என்ன பண்ணுற?”

“நா நல்லாதாண்டா இருக்கேன், நீ என்ன பண்ணுற ? எங்கியோ பயணம்வெச்சுடாப்புல தெரியுது”

”நா மெட்ராஸ் ல வேலைல இருக்கேண்டா. லீவுக்கு ஊருக்கு வந்தேன். இப்ப திரும்ப மெட்ராஸ் போறேன்”

“நீ, பரவாயில்லடா நல்லா படிச்ச, இப்பபாரு மெட்ராஸ்ல வேலைல இருக்க. என்ன பாரு, படிடா படிடான்னு எங்கையன் சொன்ன போதும் கேக்கல, வாத்தியாருங்க சொன்னபோதும் புரியல... இப்ப என்னடான்னா....”

“ஏன்டா நீ இப்ப என்ன பண்ணுற?”

டக்கென்று சிரித்தான். எனக்கு ஒரு நிமிடம் என் பள்ளி நினைவு வந்து போனது.

“என்ன பண்ணலன்னு கேளு”

”.....”

“கஞ்சா, கடத்தல், பீடி, குடி, கம்பெனி வேல இப்படி எதயும் விட்டுவக்கல. சோத்துக்கு என்ன வேணுமோ அத எல்லா வழியிலும் சம்பாதிக்கிறேன். அவ்வளவுதான். நான் நல்லாதாண்டா இருக்கறேன். நீயும் நல்ல இரு”

நான் பேசமறந்து அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

“சரிடா உனக்கு பஸ் வந்திருச்சு, பாத்து போ. இப்படி எப்பயாவது பாத்த ரண்டு வார்த்த பேசு என்ன...”

சொன்னவன், பதிலுக்கு காத்திராமல் லேசான தள்ளாட்டத்துடன் சாலையைக் கடந்து சென்றான். கனத்த மனதுடன் பேருந்து ஏறி இருக்கையில் அமர்ந்த பின்னர் அவனிடம் கூற மறந்ததை மனதுக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்.

“இல்லடா பரமு, வெறும் படிப்பு மட்டுமில்ல எங்கப்பா, அம்மா அங்க இங்க கடன் வாங்கித்தந்த காசும்தான் என்னோட இந்த நிலைக்கு காரணம். விதியோ இல்ல வேற எதாவதோ உனக்கும் உன்ன போல நெறைய பேருக்கும் அது அமையல”

பள்ளிக்காலம்

நான் ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்து ஐந்தாம் வகுப்புவரை என் வீட்டுக்கு அருகிலிருந்த ”திருமுருகன்பூண்டி ஊராட்சி ஒன்றிய துவக்கப்பள்ளி” யில்தான் படித்தேன். ஒவ்வொரு வகுப்பிற்கும் ஒரு ஆசிரியர் அவரே சகலகலா வல்லவர்.

ஐந்தாம் வகுப்பிற்கு அர்ச்சுனன் அய்யா, நான்காம் வகுப்பிற்கு மாரிமுத்து அய்யா, மூன்றாம் வகுப்பிற்கு சண்முகவடிவு டீச்சர், இரண்டாம் வகுப்பிற்கு மாரிமுத்து அய்யாவின் மனைவிதான் (எவ்வளோ யோசித்தும் அவர்கள் பெயர் எனக்கு நினைவில் இல்லை) டீச்சர், ஒன்றாம் வகுப்பிற்கு காவேரி டீச்சர். இப்படி ஒவ்வொரு வகுப்பிற்கும் ஒரு ஆசிரியர். அவரே அந்தந்த வகுப்பிற்கான பொறுப்பாளி. தலைமை ஆசிரியர் என்கின்ற சுழற்கோப்பையும் இவர்களுல் ஒருவரிடம்தான் இருக்கும்.

ஏறத்தாழ அனைவரும் உள்ளுர் மாணவர்கள். ஆசிரியர்களிலும் இருவர் உள்ளூரிலேயே இருந்துவிட்டதால் எந்த விசயமாக இருந்தாலும் எந்த நேரத்திலும் ஆசிரியர்களை அழைக்கலாம் என்பதான சுதந்திரமிருந்தது. சமயத்தில் அதுவே சுதந்திரத்தையும் பறித்தது.

ஐந்தாம் வகுப்பு முடித்தவுடன் எங்கள் ஊருக்கு மிக அருகிலிருக்கும் “பெரியாயிபாளையம்” அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பு முதல் பனிரெண்டாம் வகுப்பு வரை படித்தேன். துவக்கப்பள்ளியில் ஒரே ஆசிரியர் சகல பாடங்களையும் கற்பித்த சூழலில் படித்த எனக்கு, இங்கு ஒவ்வொரு பாடத்திற்கும் தனித்தனி ஆசிரியர்கள் இருந்தது ஆனந்தமாகவும், அதே சமயம் கிராமப்புற பள்ளிகளுக்கே விதிக்கப்பட்ட சாபக்கேடாக பாதி பாடங்களுக்கு ஆசிரியர் இல்லாத கொடுமை அதிர்ச்சியாகவும் இருந்தது.


அந்த அறியாத வயதில் என்னுள்ளும் என்போன்ற பலருள்ளும் நல்லெண்ணம் விதைத்தது இப்பள்ளிகள்தான். என்னுடைய வாழ்வை வடிவமைத்ததில் பெரும்பங்காற்றிய இந்தப் பள்ளிக்காலத்தின் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளப் போகின்றேன்.