குரு தெய்வம்

” நாளைக்கி எங்கப்பன கூட்டிட்டு வாரென், அப்புறமிருக்குது கச்சேரி” பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பெஞ்ச் மேட் சொல்லும்போது எனக்கு கலக்கமாகத்தான் இருந்தது. சமூக அறிவியல் மேப் முடிக்காதது மட்டுமில்லாமல், அந்த பயமுமின்றி பேசிக்கொண்டும் இருந்தது குற்றம். இருந்தாலும் ஆறாம் (ஏழாம் ?) வகுப்பு பையனுக்கு அந்த அடி கொஞ்சம் கூடுதல்தான்.
.
அவனது அப்பாவின் அதிவீரபராக்கிரமங்களை நண்பனே பலமுறை சொல்லிக்கேட்டதுண்டு. அந்தக் கதைகள் தந்த எதிர்பார்ப்பில், ஒரு விஜயகாந்த் அல்லது சரத்குமார் படக்காட்சியை எதிர்பார்த்து (எம்பட பையன நீயெப்புடிடா அடிக்கலாம் ? டிஷ்யூம் டிஷ்யூம்) ஆவலுடன் அடுத்த நாள் பள்ளிக்குச் சென்றேன். ”வாத்தியாரு அடிச்சாருன்னு சொன்னேன். மதியானச் சாப்பாடு முடிச்சிட்டு எங்கப்பன் வருவாரு” என்றான் நண்பன். அன்னைக்குன்னு பார்த்து சமூக அறிவியல் பாடமும் மதியானம்தான். காலையிலிருந்தே ஒரு சினிமா பட கீரோ ரேஞ்சுக்கு நண்பன் அலப்பறை பண்ணிட்டிருந்தான் (கூட, எங்க மாமனும் வருவாருண்ணு நெனக்கிறேன், அவரு சொன்னாத்தான் அப்பன் அடங்குவாரு; இல்லாட்டி நெம்ப பிரச்சன ஆயிடும்).
.
எதிர்பார்த்தபடியே, சரியாக சமூக அறிவியல் பாடம் நடந்துகொண்டிருக்கையிலேயே வந்து சேர்ந்தார் அவன் தந்தை. தனியாகத்தான் வந்திருந்தார். வகுப்பறைக்குள் வந்து தான் இன்னாருடைய தகப்பன் என அறிமுகம் செய்து கொண்டார். விசயத்தை கிட்டத்தட்ட யூகித்துக் கொண்ட ஆசிரியர், “அது வந்துங்க” என தன் தரப்பு நியாயத்தை சொல்லத்துவங்கினார். இருங்க என அவரை அமைதிப்படுத்திவிட்டு நண்பனை அருகில் அழைத்தார் அவன் தந்தை. எங்களையெல்லாம் கெத்தாக பார்த்தபடி சென்ற அவன் தலைமுடியை கொத்தாகப் பிடித்து ”சப்”பென்று ஒரு அறை விட்டார் அவனது தந்தை. பொறி கலங்கிப்போய் பெஞ்சு மீது சாய்ந்திருந்த நண்பனை, அவன் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து நிறுத்தி ஆசிரியரைப் பார்த்து சொன்னார்

“இவன் ஒங்க புள்ள மாதிரி வாத்தியாரே, கண்ணு காத வுட்டுட்டு தோலை உரிச்சுப்புடுங்க .. இந்த நாய் படிச்சா போதும்”.
**
குருதான் தெய்வம் என சொல்லாமல் போதிக்கும் பெற்றோருக்கும்

எல்லாப் பிள்ளைகளையும் தன் பிள்ளைகளாய் நினைத்து அறிவூட்(டிய)டும் ஆசிரியர்களுக்கும்

இனிய ஆசிரியர் தின நல்வாழ்த்துக்கள் !

கவியும் இசையும்

அப்பா அதிதீவிர சிவாஜி ரசிகர். பெரும்பாலான சிவாஜி படங்களை காட்சிக்கு காட்சி நினைவு வைத்திருப்பவர். அதைப்போலவே சிவாஜி நடித்த ஹிட் பாடல்கள் அனைத்தின் வரிகளும் அப்பா மனதில் பதிந்தவை. அவரிடமிருந்துதான் பழைய பாடல்களை ரசிக்கக் கற்றுக்கொண்டேன். பல நூறு பாடல்களை அவரின் ரசனையில் இருந்து நான் சுவீகரித்துக்கொண்டாலும், இந்தப் பாடல் அந்த liStல் முன்னணியில் இருப்பது.
*
திருமண வாழ்வி்ன் முதல் வருடத்தை நானும் அருணாவும் வாழ்ந்தது சென்னையில். எப்படியும் மாதம் ஒருமுறை ஊருக்கு வரும் போதும், மெரினா பீச்சுக்கு செல்லும் போதும், வேளச்சேரி to Beach Station செல்லும் ரயிலில்தான் பயணித்திருக்கிறோம். அப்போதெல்லாம், ஒற்றை headsetன் வலதுமுனையை என் காதிலும் இடதுமுனையை அருணா காதிலும் பொருத்திக்கொண்டு கேட்ட பல பாடல்களில் மிகவும் முக்கியமான பாடல் இது.
*
இன்றும் எனக்கு மிகப்பிடித்த பழைய பாடல்கள் என ஒரு பட்டியல் எடுத்தால் அதில் எப்படியும் முதல் ஐந்து பாடல்களுக்குள் இந்தப்பாடலும் இருக்கும்.
.
இன்று பிறந்த கவியரசர் கண்ணதாசனும், மெல்லிசை மன்னர் M.S.விஸ்வநாதனும் நமக்குத் தந்த ஆயிரமாயிரம் கொடைகளுல் மிக முக்கியமான ஒன்று இதோ :

https://m.youtube.com/watch?v=0Ded74fqkOA

என் வாழ்வை வசந்தமாக்கும் மேதைகளுள் முக்கியமான இருவருக்கு இந்த நன்நாளில் வணக்கங்கள்  :)

மண் உணர்ந்த கலைஞன்

வாரத்தின் பெரும்பாலான நாட்கள் அலுவலகம் செல்வது பேருந்தில்தான். பூண்டியிலிருந்து அன்னூர் வரை ஒரு பேருந்து பின்னர் அங்கிருந்து சரவணம்பட்டிக்கு ஒரு பேருந்து என எப்படியும் (போக & வர) இரண்டரை மணி நேரங்கள் ஆகிவிடும். இந்தப் பயணங்களில் பெரும்பாலும் தேர்ந்தெடுப்பது வாசிப்பைத்தான். பயணங்களில் வாசிப்பு என்பதால் பொதுவாக படிப்பதற்கு சற்று இலகுவான புத்தகங்களை தேர்ந்தெடுப்பதுதான் வழக்கம். அப்படி தற்சமயம் நான் வாசித்துக்கொண்டிருக்கும் அற்புதமான புத்தகம் “எல்லா நாளும் கார்த்திகை”. (இந்தப் புத்தகம் பற்றி விரிவாக மற்றொரு நாள் பேசலாம் இப்போதைக்கு இது ஒரு சிறுகுறிப்பு மட்டுமே)
**

பூண்டியில் பேருந்து ஏறிய உடன் கோணங்கியைப் பற்றிய பவா. செல்லத்துரை அவர்களின் நினைவுகளை படிக்கத் துவங்கினேன். ஏற்கனவே திரு.கோணங்கியைப் பற்றிய ஜெயமோகன் பதிவுகளைப் படிந்திருந்த காரணத்தால் அவரைப் பற்றிய ஒரு மெல்லிய சித்திரம் மனதில் இருந்தது. பவா அவர்களின் பதிவு அந்தக் கணிப்பை மேலும் உறுதி செய்வதாக இருந்தது. அதிகம் பேச விரும்பும் வயதானவர்களோடான உரையாடல்களுக்கு முக்கியத்துவம் தருபவராக இருப்பவர் கோணங்கி. அவரது வருகை அவ்விடம் இருக்கும் வயதானவர்களுக்கு ஒரு தேவதூதனின் வருகையாக மட்டுமல்லாது ஒரு ஆத்ம நண்பனின் வருகையாகவும் தெரியக்கூடும். உதாரணத்துக்கு, தன் தகப்பன் தோள்பட்டையில் அவரது உற்ற நண்பன் பெயர் பச்சை குத்தியிருக்கும் என்பதை கோணங்கி சொல்லி பவா தெரிந்து கொள்ளும் சம்பவம் ஒன்று போதும். கூட்டுறவு சொஸைட்டி வேலையை உதறித்தள்ளிவிட்டு கோனங்கி ஒரு தேசாந்திரியாக சுற்றத்துவங்கின கதை, பிறக்கப்போகும் குழந்தையைப் பார்க்க கை நிறைய கருப்பட்டி மிட்டாய் சுமந்து வந்தது, எதிர்பாரா தருணத்தில் எதிர்பாராத வீச்சாய் நிகழ்த்திய உரை என கோணங்கியைப்பற்றிய பதிவுகள் எல்லாமுமே அழகானவை.

ஒரு அதிகாலையில் கிணற்றில் நீந்திக்கொண்டிருக்கும் வேலா (எழுத்தாளர் வேல ராமமூர்த்தி என நினைக்கிறேன்) “இந்நேரம் கோணங்கி இங்க வந்தா எப்படி இருக்கும் ?” எனக் கேட்டு முடிக்க. இரவெல்லாம் பயணம் செய்திருந்தாலும் அந்த களைப்பின்றி ஒடி வந்துகொண்டே சட்டையைக் கழற்றியபடி கிணற்றில் கோணங்கி குதிக்கும் சம்பவம் ஒரு அழகான கவிதை.
**

நீண்ட நாட்களுக்கு பின் நாசி உணர்ந்தது மண்வாசத்தை. நம்ம முடியாமல் கோணங்கியிலிருந்தும் பவா விடமிருந்தும் மீண்டு நிமிர்ந்து பார்த்தேன். பேருந்து கருவலூரை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. பல மாதங்களுக்கு பின்னர் கண்ணெதிரே மழையைப் பார்த்தேன். மனதில் ஓடி வந்து கிணற்றில் குதித்த கோணங்கியின் சித்திரம் எழுந்தது.

வாழ்க்கை இனிதானது.

இந்த நாளுக்கான மகிழ்ச்சிக்கு பல நன்றிகள் பவா..

காலம் கடந்த கலைஞனின் கலகக்குரல்

மதராஸ் ராஜகோபால் ராதாகிருஷ்ணன் – 1970 களில் மலேசியாவில் பேசிய பேச்சு எனக்கு மிகவும் பிடித்த உரைகளுல் ஒன்று. தன்னுடைய வாழ்வின் ஒரு முக்கிய பின்னடைவுக்குப் பின்னர் (சிறை சென்று மீண்ட பின்) திராவிடர் கழகத்தின் அழைப்பினை ஏற்று மலேசியா சென்று நிகழ்த்திய உரை அது. என்றபோதும், சிறிதளவுகூட தன்னம்பிக்கை குறையாமல், தன் மனதிலிருந்து பேசிய அற்புத உரை.

அதுசரி யார் இந்த “மதராஸ் ராஜகோபால் ராதாகிருஷ்ணன்” ? திராவிடர் கழகத்தில் அடிப்படை உறுப்பினராக தன்னை இணைத்துக்கொள்ளாதபோதும், தந்தை பெரியாரின் தீவிர சீடர். தமிழகத்தின் மிக முக்கிய நாடகக் கலைஞர். சினிமா ஊடகத்தை பகுத்தறிவு பரப்பப் பயன்படுத்திக்கொண்டவர்களுல் மிக முக்கியமான ஒருவர். தான் இறந்தபின்னரும், இன்றளவும் தென்னிந்திய நடிகர் சங்கத்தில் தனக்கென ஒரு தனித்த செல்வாக்கு உடையவர். எனக்கு மிகப்பிடித்த சுயமரியாதையாளர். நடிப்பில் தனக்கென ஒரு தனிபாணியை உருவாகியவர். நமக்கெல்லாம் நன்கு அறிமுகமானவர். அவரது இன்னொரு பெயர் “M.R.ராதா”.

சரி, இனி என்னைக் கவர்ந்த அந்த உரை குறித்து :

எனக்குத் தெரிந்தவரையில், எந்த விதமான முன்னேற்பாடுகளுமில்லாமல், குறிப்புகளில்லாமல் பேசிய ஒரு பேச்சு இது. பேச்சின் துவக்கத்திலேயே ”நான் இங்கு வரக்கூடாதென்று பெட்டிசன் போட்ட என் இனிய நண்பர்களே” என அதிரடியாகத் துவங்குகிறார் திரு.ராதா. தன்னுடைய 30 நிமிட பேச்சில் சுயமரியாதை, கடவுள் மறுப்பு, சினிமாத்துறை, அடக்குமுறை என எல்லாவற்றையும் குறித்த தன்னுடைய கருத்துக்களை எவ்வித அச்சமுமின்றி பதிவு செய்கிறார். அதிலும் சினிமாக்காரர்கள் குறித்த விமர்சனம் (”குழந்தைகள் பார்க்கக்கூடிய சினிமாவா தமிழ் நாட்டில் எடுக்கிறார்கள் ? பெரியவனே பார்த்து கெட்டுப்போய்க் கெடக்கிறான்” என்பது ஒரு சாம்பிள்), மற்றும் அவர்களது வருமானவரி பாக்கி குறித்த வெளிப்படையான பேச்சு, தனக்கும் எம்.ஜி.ஆருக்குமாக சண்டை குறித்த விசயங்கள் என்ன எல்லாவற்றையும் எவ்வித தடங்களுமின்றி பேசிப்போகின்றார். பின்வரும் பகுதியை கவனியுங்கள்

“இப்ப, நான் கூட வருமான வரி பாக்கி 10 லட்சம் கட்டணும் (1970 களில்), அவங்க எங்க கேட்கப்போறாங்க? நான் எங்க கட்டப்போறேன்?.. அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல”

இப்படி ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில் பேச ஒருவருக்கு என்ன ஒரு தைரியம் இருந்திருக்க வேண்டும். அந்த தைரியம்தான், அந்த சுதந்திரம்தான் “M.R.ராதாவை” காலம் கடந்தும் நினைக்கவைக்கிறது. நல்ல பேச்சைக்கேட்பதில் ரசனையுள்ளவர்கள் நிச்சயம் கேட்கவேண்டிய ஒரு கலகக்குரல் “M.R.ராதா”வுடையது.

Youtube link : (வீடியோவுக்கும் பேச்சுக்கும் தொடர்பில்லை)
http://www.youtube.com/watch?v=hnl63Uskv7I

(திரு. M.R.ராதா குறித்த “M.R.ராதாயணம்” புத்தகம் பற்றி முன்பு ஒருமுறை நான் எழுதிய ஒரு பகிர்வு :http://kaleeswarantk.blogspot.in/2010/04/mr.html)

1921• September 11, 2013

ஆசைப் பிள்ளைகளின் அழுகுரல்,
அன்பு மனைவியின் கண்ணீர்,
ஒரு வேளை பட்டினிக்கே
உயிர் போக்கும் கும்பி
மானத்தை ஆடையிலும்
மாண்பை பணத்திலும்
அளவிடும் ஆறறிவு
காக்கை கூட்டம்
இப்படி எத்தனை எத்தனையோ
நியாயங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும்…
ஊரோடு ஒத்து வாழ….

அப்படியே அவனுக்கும் ஆனாலும்

எந்நிலையிலும் சமரசம் மறுத்தவன்..
அறிவாசான் ஞானசூரியன்
மூத்தகுடியின் மகாக்கவிஞன்
மரணத்திலும் பிறந்தவன்
மகாக்கவி பாரதி நினைவு தினம் இன்று (September 11, 1921).

பாரதி போற்றுவோம் !
———————
ஜாதி மதங்களைப் பாரோம் -
உயர் ஜன்மம்இத் தேசத்தில் எய்தின ராயின்
வேதிய ராயினும் ஒன்றே -
அன்றி வேறு குலத்தின ராயினும் ஒன்றே.

கலை இரவு 2012

தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் – கலைஞர்கள் சங்கத்தின் அவிநாசி கிளை நடத்திய “கலை இரவு 2012” மிக இனிதே நடந்து முடிந்தது. நேற்று (12-மே-2012) மாலை 6:30 மணியளவில் துவங்கிய நிகழ்ச்சிகள் இன்று (13-மே-2012) அதிகாலை 2:15 மணியளவில் முடிந்தன. நான் முழு நிகழ்ச்சியையும் (இரவு உணவு உண்ணப்போன 30 நிமிடங்கள் நீங்கலாக) கண்டுகளித்தேன். என்னுடன் அப்பா 10:30 மணியளவில் இணைந்து கொண்டார்.

ஏறத்தாழ 8 மணி நேரம் இடைவிடாத கலை நிகழ்ச்சிகள். அருகி வரும் அழிந்து வரும் கிராமியக் கலை நிகழ்ச்சிகளான கரகம், ஒயிலாட்டம், கோலாட்டம், தப்பாட்டம் இவற்றுடன் நாதஸ்வர கச்சேரி, கீபோர்டு இசை, கிராமிய நடனம் இவைகளும் உண்டு. எல்லாவற்றையும் விட சிறப்பான தலைப்புகளில் “உரைவீச்சு”. பேசவந்த இருவரில் ஒருவர் என் மனம் கவர்ந்த பேச்சாளர் ”பாரதி கிருஷ்ணகுமார்”. போதாதா….. நிகழிடமான அவிநாசி-வ.வு.சி திடலை ஆறு மணிக்கே சென்றடைந்தேன்.

முதல் நிகழ்வாக “ நாதஸ்வர கச்சேரி” சிறப்பாக நடந்தது (எனக்கு ”இசை” அப்படின்னா மனசுக்கு புடிச்ச சத்தம் என்பது மட்டும்தான் தெரியும். ஸ்வரமெல்லாம் சுத்தம். அதனால இந்த ஏரியாவ “Choice” ல விட்டுடலாம்). அதைத் தொடர்ந்து வரவேற்புரைகளும் வாழ்த்துரைகளும். (எல்லா மேடைகளைப் போலவே), பலமுறை 2 நிமிடம் என கேட்டுக் கொண்டபின்பும் பெரும்பாலான “வாழ்த்துரைகள்” 5 நிமிடத்துக்கு மேலான பின்பே முடிக்கப்பட்டன.

அதைத்தொடர்ந்து தப்பாட்டம், கரகாட்டம், கீபோர்டு இசை, பாட்டு, கிராமிய நடனம் என இரவு 10 மணிவரை நிகழ்ச்சிகள் களைகட்டின. இடையிடையே 10 மணிக்கு வருவதாகச் சொன்ன அப்பாவுக்கு தொலைபேசிக்கொண்டே இருந்தேன். ஏனென்றால் பத்து மணியளவில் பேச இருந்தவர் “திரு. பாரதி கிருஷ்ணகுமார்” அவர்கள்.

நான் இதற்கு முன்பு இருமுறை திரு. பாரதி கிருஷ்ணகுமார்” அவர்கள் பேசிக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒருமுறை எழுத்தாளார் “திரு.சாரு நிவேதா” அவர்கள் நூல் வெளியீட்டு விழாவில். அதில் நான் கலந்து கொள்ளவில்லை என்றாலும் “youtube” ல் வீடியோவைப் பார்த்தேன். அந்த முதல் பேச்சிலேயே என்னை மிகவும் கவந்த பேச்சாளராகி விட்டார் திரு. பாரதி கிருஷ்ணகுமார்” அவர்கள். அதில் கொஞ்சம் நகைச்சுவை கலந்து சமூக அவலங்களை பட்டியலிட்டு மிக நல்ல உரை நிகழ்த்தியிருந்தார். இரண்டாம் முறை நான் கேட்டது கவிஞர் திரு.மனுஷ்ய புத்திரன் நூல் வெளியீட்டு விழாவில். அதில் திரு.மனுஷ்ய புத்திரன் கவிதைகளை முன்னிருத்தி மிக அற்புதமாகப் பேசியிருந்தார். ஆக அவரது பேச்சு என்னை கட்டிப்போட்டது. ( இங்கு ஒரு உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும், ”கலை இரவு 2012” அழைப்பிதழ்களில் இருந்த “உரைவீச்சு- திரு. பாரதி கிருஷ்ணக்குமார்” என்ற வரிகள்தான் நான் இந்த கலை இரவுக்கு சென்று ரசிக்க காரணமாய் இருந்தன). அவரது பேச்சு சிறப்பாய் இருக்குமென எனக்குத்தெரியும்; அதை அப்பா கேட்கவேண்டுமென விரும்பினேன்.

ஒருவழியாக அப்பா பத்தரை மணியளவில் வந்தார். அப்போதுதான் பேசத்துவங்கி இருந்தார் திரு. பாரதி கிருஷ்ணகுமார் அவர்கள். ஆவேசமான பேச்சு. எடுத்துக்கொண்ட தலைப்பு “உண்மை நின்றே தீரும்”. உண்மையை தர்மாவேசத்தோடு பேசினார். வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத அளவு திருப்தி தந்த உரை. இடையிடையே அப்பா எப்படி ரசிக்கிறார் என்பதையும் கவனித்து வந்தேன். அதற்கு அவசியமேயில்லை என்பது போல இறுதியில் அப்பா சொன்னார் “கலக்கிட்டாரு”. ஏறத்தாழ 50 நிமிடங்கள் உரை மழை பொழிந்தார்.

அதைத்தொடர்ந்து மீண்டும் கரகாட்டம், ஏணியில் கரகம், கோலாட்டம், தப்பாட்டம், “அன்றும் இன்றும்” எனும் தலைப்பில் உரைவீச்சு என நேரம் போனதே தெரியாமல் திளைத்திருந்தேன். இறுதியாக ஒயிலாட்டத்துடன் நிகழ்ச்சி முடியும்போது மணி அதிகாலை 2 ஆகியிருந்தது. எனக்கும் சரி அப்பாவுக்கும் சரி பரம திருப்தி மற்றும் ஆனந்தம். இன்றைய நிகழ்வின் மறக்கமுடியாத இன்னுமொரு சிறப்பு நான் திரு. பாரதி கிருஷ்ணகுமார் அவர்களிடம் கையொப்பம் (ஆட்டோகிராப்-புங்கோ..) பெற்றேன்.

வாழ்க்கை மிகவும் அழகானது !