தகப்பன் தினம்

கிட்டத்தட்ட ஆறு / ஏழு வருடங்களுக்கு முன்னர், நான் சென்னையில் பணியில் இருந்தேன். கார்த்திக் கைக்குழந்தை. அருணாவும் ஊத்துக்குளியில் இருந்த நாட்கள் அவை. திருமணத்துக்கு பின்னர் கிடைக்கும் பேச்சுலர் வாழ்க்கையை வாழ்வாங்கு வாழ்ந்தாலும் எல்லா வார இறுதிகளிலும் ஊருக்கு கிளம்பிவிடுவேன். Planning என்பது ஏதோ மேல் நாட்டில் இருக்கும் ஒரு சிற்றூர் என்ற அளவுக்குதான் நம்ம புரிதல் என்பதால், எல்லாப் பயணங்களுமே சாதாரண அரசுப் பேருந்துகளில்தான். சென்னை – சேலம், சேலம் – ஈரோடு, ஈரோடு – ஊத்துக்குளி என்று மாறி மாறி வரும் பயணங்கள் அவை. பெரும்பாலும் தூக்கம் இல்லா இரவுப்பயணம் என்ற போதிலும் அதிகாலையில் இறங்கும்போது பெரும் உற்சாகமாய் உணர்வேன். அதற்கு காரணம் ”கார்த்திக்”.
*
நான் வீடடையும் போது, கார்த்திக் அப்போதுதான் தூங்கி எழுந்திருப்பான். கதவைத் திறந்து, இருட்டறையில் ஒளிரும் zero watts விளக்கொளியில் அவனது செயல்களை நான் கவனித்துக் கொண்டிருப்பேன். தூக்கத்தில் இருக்கும் அருணாவிடம் அவனுக்கு மட்டுமே புரியும் தேவபாஷையில் பேசிக்கொண்டிருப்பான். எதேச்சையாகவோ அல்லது தன்னை யாரோ பார்க்கிறார்கள் என்ற உணர்வாலோ திரும்பி கதவைப் பார்ப்பான். முதல் சில நொடிகள் “யார்டா இவன்?” என்ற ரியாக்சன் தான் வெளிப்படும். அடையாளம் கண்டுகொண்ட மறுநொடியில் வெகுவேகமாக தவழ்ந்து வந்து மேலே ஏற முயல்வான். ஒருவாரம் பிரிந்திருந்த களைப்புத் தீர, ஓரிரு மணி நேரங்கள் கார்த்திக்குடன் நன்றாக விளையாடுவதுடன் சரி. பின்னர், காலை உணவு. அதற்குப் பின்னர் களைப்பு தீர நல்ல தூக்கம். அப்புறம் பழைய கதைதான், கார்த்திக் அவன் போக்கில் விளையாட நான் சித்தன் போக்கில் ஏதாவது செய்துகொண்டிருப்பேன். சமயங்களில், பாசம் மேலிட தம்பி என நான் கொஞ்சும் போது “அடப்போய்யா, உனக்கு இதே பொழப்பு” என்ற ரீதியில் அவன் கண்டுகொள்ளாதிருப்பது; தூங்குவது உள்ளிட்ட வேறு வேலைகளில் நான் பிஸியாக இருக்கும்போது கார்த்திக் எடுத்துக்கொள்ளச் சொன்னால், அவனை அருணாவிடம் கொடுப்பது என ஒருவருக்கொருவர் மாறி மாறி பல்ப் கொடுத்துக் கொள்வது வழக்கம்தான். இந்தக் கூத்தெல்லாம் ஞாயிறு மாலை வரை மட்டும்தான்.
*
ஞாயிறு இரவு மீண்டும் சென்னை திரும்ப, சோல்டர் பேக்கை எடுத்து மாட்டும்போது எங்கிருந்தாலும் தவழ்ந்து ஓடிவந்து என்மீது ஏறிக்கொள்வான் கார்த்திக். அந்த பாய்ச்சல் சனிக்கிழமை காலை என்னைக் கண்டதும் தாவி வருவதை விட வேகமாய் இருக்கும். ”தம்பி, அப்பா கிளம்பட்டா?” எனக் கேட்டவுடன், ”வேண்டாம்” என்ற பாவத்துடன், என் தோளில் இருந்து பையைக் கழற்ற முயற்சிப்பான். “என்ன பொழப்புடா இது?” என என்னை நானே நொந்து கொண்ட நாட்கள் அவை. “ஏங்க, சீக்கிரமா கோயம்புத்தூர் CTS க்கு வரப் பாருங்க” என அன்றாடம் அருணா சொன்னபோதும்; கோவை வந்தே தீர வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை வெகு தீவிரமாக்கியது கார்த்திக்கின் செயல்தான். இந்த கோவை வேலை, சுற்றமும் நட்பும் சூழ் நல்வாழ்க்கை, இரவில் எவ்வளவு காலம் கடந்தாலும் கூடடையும் சுகம் என எல்லாவற்றுக்கும் விதை போட்டவன் கார்த்திக்தான்.
*
முதன்முதலாக, கார்த்திக் (செல்போனின்) ”அப்பா” என்றழைத்த நாளில் அலுவலகம் மறந்து, என்னை மறந்து நான் அழுதிருக்கிறேன். ஏழு வருடங்கள் முன்பு, நாங்கள் சிரித்திருக்க, கார்த்திக் முதன் முதலாக அழுத நாள் இன்று (17-ஆகஸ்ட்-2010).

பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் கார்த்திக்.

:

டே தகப்பா

”டேய், மணி 8 ஆகுது பாரு. கடைல கூட்டமா இருக்குது. இன்னிக்கும் பஸ்ஸ விட்டுட்டா, யாரும் கொண்டு வந்து விடமாட்டோம்” அம்மா என்னை எழுப்ப வழக்கமான டயலாக்கை சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

 9 மணிக்குத் துவங்கும் பெரியாயிபாளையம் மேல்நிலைப்பள்ளிக்குச் செல்வதற்கு (பூண்டிக்கு) 8:40க்கு வரும் 9-A பஸ்ஸைப் பிடிக்க வேண்டும். தவறும் நாட்களில் அப்பாவே மச்சானோ (கிட்டத்தட்ட அரிசி சிப்பம் ரேஞ்சுக்கு இருந்த என்னை) 2 கி.மீ. சைக்கிளில் கொண்டு வந்து பள்ளியில் விடுவார்கள். பெரும்பாலும் அதிகாலை 8 மணிக்கே எழுந்துஅவசர கதியில் கிளம்பி 8:40 பஸ்ஸைப் பிடித்து விடுவேன். என்றாலும் மளிகைக் கடை வியாபாரத்தையும் கவனித்துக் கொண்டு என்னுடன் மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருந்தது அம்மாவுக்கும் பெரும் சவாலாகத்தான் இருந்திருக்கும். நான் கொஞ்சம் கருணையுடன் இருந்திருக்கலாம்.

இவ்வளவு நாள் கழித்து இந்த ஞானோதயம் வரக்காரணம்….
வேற யாரு கார்த்திக் தான்
 **

தலைவருக்குப் பஸ் பிடிக்கும் சிரமமெல்லாம் இல்லை. 8:40க்கு பள்ளி வளாகத்தை அடைந்தாக வேண்டும் இல்லாவிட்டால், அன்னிக்கு லீவுதான். வீட்டில் இருந்து 1 கி.மீ. தொலைவில் இருக்கும் பள்ளியில் கார்த்திக்கை கொண்டு போய் விட 8:35க்கு வண்டியை எடுத்தாக வேண்டும். அதற்கு குறைந்தபட்சம் அவன் 7:30க்காவது படுக்கையில் இருந்து எழுந்தால்தான், 15 நிமிடம் பல் துலக்க (13 நிமிடம் வெறுமனே ப்ரஷ்யை வாயில் வைத்துக்கொண்டு வேடிக்கை பார்ப்பது, 2 நிமிடம் சிட்டி ரோபோவாக மாறி பல் துலக்குவது), பின்னர் ரெஸ்ட். முடிந்த உடன் காபி முதலான கவனிப்புகள். தொடர்ந்த கெஞ்சல் & கொஞ்சல்களுக்குப் பின் போனால் போகிறதென குளியல். பின்னர் உணவூட்டும் படலம். இவை எல்லாம் முடிந்து யூனிபார்ம் மாட்டி சில பல ”சீக்கிரம் வாடா, லேட்டாச்சு” களுக்கு மனமிரங்கி வண்டிக்குப் பக்கத்தில் அவன் எழுந்தருளும் போது மணி நிச்சயம் 8:35யை தாண்டியிருக்கும்.

சில வாரங்கள் முன்பு ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு. கார்த்திக்கை & அவன் காலையில் நெடு நேரம் தூங்குவதை நாங்கள் கலாய்த்துக் கொண்டிருந்தோம். சிரிப்பினூடே நான் சொன்னேன் ”காலைல 7:15யை கார்த்திக் பார்த்திருக்கவே மாட்டான்”.

 அடுத்த நாள் காலை மணி 7 இருக்கும், நான் படுக்கையறைக்குச் சென்று கிருத்திகாவை எழுப்பிக்கொண்டிருந்தேன்.

 “யாரோ சொன்னாங்க, நான் 7 மணிக்கெல்லாம் எந்திரிக்க மாட்டேன்னு. இப்ப என்ன சொல்றீங்க” தள்ளிப் படுத்திருந்த கார்த்திக்கின் குரல் மட்டும் வந்தது. பெரும் ஆச்சர்யத்துடன், அவனை உற்சாகப்படுத்த

 “செமடா தம்பி. சூப்பர். டக்குன்னு எந்திரிச்சு வா. இன்னைக்காவது சீக்கிரமா ஸ்கூலுக்கு போகலாம்” என பரபரப்படைந்தேன்.

 என்னுடைய ஆர்வத்தை கொஞ்சம்கூட லட்சியம் செய்யாமல் தொடர்ந்து சொன்னான். “அதெல்லாமில்ல, என்னால 7 மணிக்கு முழிக்க முடியும்ன்னு காட்டத்தான் எந்திரிச்சேன். நீங்க 7:30க்கு வந்து எழுப்புங்க”

#டே_தகப்பா_மை_சன் #என்னைப்போல்_ஒருவன் #டே_தகப்பா

குரு தெய்வம்

” நாளைக்கி எங்கப்பன கூட்டிட்டு வாரென், அப்புறமிருக்குது கச்சேரி” பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த பெஞ்ச் மேட் சொல்லும்போது எனக்கு கலக்கமாகத்தான் இருந்தது. சமூக அறிவியல் மேப் முடிக்காதது மட்டுமில்லாமல், அந்த பயமுமின்றி பேசிக்கொண்டும் இருந்தது குற்றம். இருந்தாலும் ஆறாம் (ஏழாம் ?) வகுப்பு பையனுக்கு அந்த அடி கொஞ்சம் கூடுதல்தான்.
.
அவனது அப்பாவின் அதிவீரபராக்கிரமங்களை நண்பனே பலமுறை சொல்லிக்கேட்டதுண்டு. அந்தக் கதைகள் தந்த எதிர்பார்ப்பில், ஒரு விஜயகாந்த் அல்லது சரத்குமார் படக்காட்சியை எதிர்பார்த்து (எம்பட பையன நீயெப்புடிடா அடிக்கலாம் ? டிஷ்யூம் டிஷ்யூம்) ஆவலுடன் அடுத்த நாள் பள்ளிக்குச் சென்றேன். ”வாத்தியாரு அடிச்சாருன்னு சொன்னேன். மதியானச் சாப்பாடு முடிச்சிட்டு எங்கப்பன் வருவாரு” என்றான் நண்பன். அன்னைக்குன்னு பார்த்து சமூக அறிவியல் பாடமும் மதியானம்தான். காலையிலிருந்தே ஒரு சினிமா பட கீரோ ரேஞ்சுக்கு நண்பன் அலப்பறை பண்ணிட்டிருந்தான் (கூட, எங்க மாமனும் வருவாருண்ணு நெனக்கிறேன், அவரு சொன்னாத்தான் அப்பன் அடங்குவாரு; இல்லாட்டி நெம்ப பிரச்சன ஆயிடும்).
.
எதிர்பார்த்தபடியே, சரியாக சமூக அறிவியல் பாடம் நடந்துகொண்டிருக்கையிலேயே வந்து சேர்ந்தார் அவன் தந்தை. தனியாகத்தான் வந்திருந்தார். வகுப்பறைக்குள் வந்து தான் இன்னாருடைய தகப்பன் என அறிமுகம் செய்து கொண்டார். விசயத்தை கிட்டத்தட்ட யூகித்துக் கொண்ட ஆசிரியர், “அது வந்துங்க” என தன் தரப்பு நியாயத்தை சொல்லத்துவங்கினார். இருங்க என அவரை அமைதிப்படுத்திவிட்டு நண்பனை அருகில் அழைத்தார் அவன் தந்தை. எங்களையெல்லாம் கெத்தாக பார்த்தபடி சென்ற அவன் தலைமுடியை கொத்தாகப் பிடித்து ”சப்”பென்று ஒரு அறை விட்டார் அவனது தந்தை. பொறி கலங்கிப்போய் பெஞ்சு மீது சாய்ந்திருந்த நண்பனை, அவன் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து நிறுத்தி ஆசிரியரைப் பார்த்து சொன்னார்

“இவன் ஒங்க புள்ள மாதிரி வாத்தியாரே, கண்ணு காத வுட்டுட்டு தோலை உரிச்சுப்புடுங்க .. இந்த நாய் படிச்சா போதும்”.
**
குருதான் தெய்வம் என சொல்லாமல் போதிக்கும் பெற்றோருக்கும்

எல்லாப் பிள்ளைகளையும் தன் பிள்ளைகளாய் நினைத்து அறிவூட்(டிய)டும் ஆசிரியர்களுக்கும்

இனிய ஆசிரியர் தின நல்வாழ்த்துக்கள் !

தந்தையர் தினம்

எட்டாவது படிக்கும் மாணவனின் தமிழ் நோட்டில் சில பக்கங்களில் மட்டுமே பாடம் சம்பந்தப்பட்ட குறிப்புகள். அதைத்தவிர பெரும்பாலான பக்கங்களில் இருந்தவை கவிதைகள். அதிலும் பெரும்பாலானவை காதல் கவிதைகள். ஒரு சுப யோக சுபதினத்தில் அந்த தமிழ் நோட்டு அவன் அப்பாவிடம் சிக்கிவிட்டது.. கூடவே அவனும்தான். அப்பா அப்படியொன்றும் மெத்தப்படித்தவரில்லை. ஒரு சிற்றூரில் மளிகைக்கடை வைத்திருப்பவர் அவ்வளவுதான். என்றாலும் மகனை அருகில் அழைத்து அவன் கவிதைகளில் இருந்த பிழைகளை சுட்டிக்காட்டினார். கூடவே எதுகை மோனைகளை பயன்படுத்துவதன் அழகையும். இதுமட்டுமல்ல இதைப்போல பல சம்பவங்களில் அவர் இப்போதிருக்கும் modern அப்பாக்களைப் போலத்தான் நடந்திருக்கிறார். இன்று அவர் மகனும் ஒரு அப்பா.
.
என் வாழ்க்கையில், என் அப்பா அளவுக்கு ஒரு நல்ல அப்பாவாக நான் இருந்தால் போதும். ஆனால் அதுவே ஆகப்பெரிய சவால் :)
.
கருவில் சுமக்கும் அன்னையையும் பிள்ளைகளுடன் சேர்த்து நெஞ்சில் சுமக்கும் அனைத்து அப்பாக்களுக்கும் வாழ்த்துகள்... :)

ஹி ஹி...

அருணாவுக்கு அன்றாடம் 8 மணி டியூட்டி. அம்மா உணவு தயாரிப்பார்கள்; அப்பா மாவு விற்பனை. பாத்திரம் துலக்கி, கிளம்புவே அருணாவுக்கு நேரம் சரியாக இருக்கும். பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில் குழந்தைகளை பல் துலக்கி, குளிப்பாட்டும் பொறுப்பு (சாப்பாடு ஊட்டுவது தனிக்கணக்கு) என்னுடையது. காலை வேளைகளில் குழந்தைகளை பள்ளிக்கு கிளப்புவதுபோல் டென்சனாக்கும் வேலை பிறிதொன்றில்லை. நாம் ”குளிக்க வாடா” என அவசரத்தில் கத்தும்போதுதான் கார்த்திக் மும்முரமாக ஏதாவதை ரசித்துக்கொண்டிருப்பான். ”பாப்பா, வாய திற பல்லு வெளக்கலாம்” என கதறும்போதுதான், மற்றெல்லா சமயத்திலும் வாய் மூடாது பேசிக்கொண்டிருக்கும் கிருத்திகா, ஃபெவி குயிக் போட்டதுமாதிரி வாயை மூடிக்கொண்டிருப்பாள். ஆக, இவிங்கள பள்ளிக்கூடத்துக்கு கிளப்பறதும் பத்துப்பதினஞ்சு ராக்கெட் விடுறதும் கிட்டத்தட்ட ஒண்ணு.
*
இன்றும் வழக்கம்போலதான், 7:15 மணியளவில் கார்த்திக்கையும் கிருத்திகாவையும் எழுப்பினேன். அடுத்தகட்ட நடவடிக்கை பல்லு விலக்கிவிடுவது. இந்த இடத்துல முக்கியமான ஒரு குறிப்பு இருக்குது; கிருத்திகாவ பொருத்தமட்டில் இந்த மாதிரி விசயங்களில் ஓரளவு பரவாயில்லை; அதாவது பல் துலக்க வாய திறக்க வைக்கிறது மட்டும்தான் கஷ்டம்; அதுக்கப்புறம் இறக்கத்துல சைக்கிள் ஓட்டுற மாதிரி வண்டி ஓரளவுக்கு ஸ்மூத்தா போயிடும். ஆனா, பயபுள்ள கார்த்திக் இருக்கானே, அவன வாய திறக்கவைக்கறதும் கஷ்டம், பல்துலக்கி விடுறதும் கஷ்டம். வேறொன்னுமில்ல, கரெக்டா பல் விலக்க ஆரம்பிச்சா சொல்றதுக்குன்னே அவன்கிட்ட நிறைய விசயம் ஸ்டாக் இருக்கும்; ஒருவழியா அத எல்லாம் கவனிக்காம அவன டைவர்ட் பண்ணி பல் துலக்கி விடுறது பெரிய கலை. இன்னைக்கும் அப்படித்தான், கரெக்டா பல் விலக்க துவங்கும்போது ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தான். (உறவினர் வீட்டு திருமணத்துக்கு செல்ல) அதிகாலையிலேயே எழுந்துவிட்டதால் எனக்கும் சற்று தூக்கக்கலக்கம், போதாதற்கு நம்மாளு ஹிஸ்டரிப்படி, பல் விலக்கும்போது சொல்லும் கதைதான் என்று, மீண்டும் மீண்டும் ஏதோ சொல்லவந்தவனை அதட்டி உருட்டி அடக்கி பல் துலக்கிவிடத் துவங்கினேன்.
.
இரண்டு தேய்ப்புதான் தேய்த்திருப்பேன், கையை தட்டிவிட்டான். எப்போதும் இது வழக்கமில்லை; ஆக, ஏதோ சீரியசான விசயம் இருக்கிறது என்றெண்ணிக்கொண்டு வாயை ரிலீஸ் பண்ணினதுதான் தாமதம். வாய் நிறைய நுரையுடன் கதறும் குரலில் குழறலாகச் சொன்னான்
“அப்பாஆஆஆஆஆஆ, அது பாப்பா ப்ரஸ்சுப்பா…”
தகப்பனின் வாழ்க்கைல இதெல்லாம் சாதாரணமப்பா… :)

11 ஜீன் 2017

2009 ஆம் வருட மத்தியில் ஒரு நாள்…
சென்னையிலிருந்து கோவை செல்லும் intercity ரயில் இன்னும் சற்று நேரத்தில் கிளம்பப்போகிறது... திருமணம் முடிந்து மறுவீடு வைக்கும் சடங்குக்காக சென்னை வந்திருந்த அத்தையையும் மாமாவையும் வழியனுப்ப நானும் அருணாவும் சென்னை சென்ட்ரலில் இருந்தோம். ரயில் கிளம்புவதற்கான சமிக்ஞைகள் தெரிந்தன. என் கைகளை பிடித்துக்கொண்டு, கலங்கிய கண்களுடன் நெகிழ்ந்த குரலில் என் மாமனார் சொன்னார், "மாப்ள, அருணா கொஞ்சம் கோவக்காரி, சின்ன விசயத்துக்கு கூட சட்டுன்னு டென்சன் ஆகிடுவா... கொஞ்சம் பாத்துக்குங்க" என்றார். ”அதுக்கென்னங்க மாமா பாத்துக்கலாம்ங்க” என தைரியம் சொல்லி அனுப்பினேன். ஆனால், இவ்வளவு வருட திருமண வாழ்க்கையில் நான் அடிக்கடி நினைத்துப்பார்க்கும் தீர்க்கதரிசி என் மாமனார்தான். அதுமட்டுமல்ல, அன்று அவர் கண் கலங்கியதும், கொஞ்சம் பாத்துக்கோங்க என சொன்னதும் என்னை நினைத்துத்தான் என்பது புரிய எனக்கு இவ்வளவு வருடங்கள் ஆனது :)
*
Jokes apart...
சனிக்கிழமை இரவு க்ளாசிக் சினிமாக்கள், வாசிப்பும் பகிர்தலும், இலக்கில்லாத பயணங்கள், எப்போதும் இசைமழை, ஓயாத நெடும்பேச்சு என திருமணம் குறித்த ஏகப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகள் / கற்பனைகள் இருந்தன; அதில் சில விசயங்கள் நிறைவேறியிருக்கின்றன. சில விசயங்கள் கனவாகவே போயிருக்கின்றன. இதைப்போலவே, வேறு சில எதிர்பார்ப்புகளும் ஏமாற்றங்களும் உனக்கும் இருந்திருக்கக்கூடும். நிராசையாய்ப் போன கனவுகளையும் தாண்டி இதுவரை நான் வாழ்ந்திருப்பது ஒரு சந்தோசமான வாழ்க்கையைத்தான். நன்றிகள் அருணா.
*
2009 – ஜீன் -11 அதிகாலை 5 மணியளவில், கரியகாளியம்மன் திருக்கோவிலில் உன் கழுத்தில் மங்கல நாண் அணிவித்த தருணத்திலும், கண்ணீர் வழிய உன் கரத்தை உன் பெற்றோர்கள் என் பெற்றோரிடம் ஒப்படைத்த தருணத்திலும், நான் நினைத்த ஒன்றுண்டு… “பெண் என்கின்ற ஒரே காரணத்துக்காகவோ அல்லது நீ என் மனைவி என்கிற சாக்கை முன்வைத்தோ, ஒருபோதும் உன் சுயத்தை நான் அழித்து விடக்கூடாது” என்பதுதான் அது. இந்த நாளிலும் நான் அதையே மீண்டும் ஒருமுறை எண்ணிக்கொள்கிறேன்.
*
வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கும் இனி வாழப்போகும் வாழ்க்கைக்கும் மனம் நிறைந்த நன்றிகள் Aruna Kalees...

கூடவே இந்நாளுக்கான வாழ்த்துக்களும் :)
Happy wedding anniversary dear :)
May God save Me :) :)

பாடலும் பயமும்

ஒரு பாடல்; சூப்பர் ஹிட் பாடல்.. அதுவும் நமக்கு மிகப்பிடித்த பாடல். ஆனால் அந்த பாடலை கேட்டாலே தலை தெறிக்க ஓடுமளவு அந்தப்பாடலின் மீது பயமிருந்தால் எப்படியிருக்கும்?
இது அப்படி ஒரு சோகக்கதை..
*
கொங்கு பொறியியல் கல்லூரியில் இளநிலை இரண்டாமாண்டு. விடுதி அறையில் எப்பவும் பேச்சும், கிண்டலும், சிரிப்பும் மிக முக்கியமாக வாக்மேனும் பாட்டும் என மகிழ்ந்திருந்த நாட்கள். அது ”Unit Test” நடந்து கொண்டிருந்த சமயம். நமக்கெல்லாம் செமஸ்டர் பரிச்சையையே On the Spot எழுதின வரலாறு உண்டு. அந்த பெருமைக்கு மேலும் பெருமை சேர்க்கும்படி, சாதாரண நாட்களில் இருக்கும் கொண்டாட்டம் தேர்வு சமயங்களில் மேலும் பெருகும். அந்த சமயம் ஒரு முன்னணி நடிகரின் புதுப்படத்தின் பாடல் வெளியாகியிருந்தது. வழக்கம்போல் பெருந்துறை நாதன் மியூசிகல்ஸில் இருந்து கேசட் வாங்கி வந்திருந்தான் அறை நண்பன். படத்தின் அத்தனை பாடல்களும் நன்றாக இருந்த போதும், படத்தில் இடம்பெற்றிருந்த ஒரு காதல் தோல்விப் பாடல் எங்கள் அனைவருக்கும் மிகவும் பிடித்துப்போனது. தொடர்ந்து வந்த அத்தனை நாட்களும் (வாக்மேன் பிரச்சனை செய்த ஓரிரு நாட்கள் தவிர) அப்பாடல் எங்கள் அறையை நிறைத்தது. இதற்கிடையே அதுபாட்டுக்கு ஒருபக்கம் Unit தேர்வுகளும் நடந்து முடிந்தன. அன்றாடம் அந்தப்பாடலை கேட்பது ஒரு அன்னிச்சைச் செயலாகவே மாறிப்போனது.
.
ஒருவழியாக எல்லா தேர்வு முடிகளும் தெரிய வந்த வார இறுதி அது. அறையில் இருந்த நால்வரில் ஒரு நண்பன், ரெண்டு பேப்பர் தவிர எல்லாத்துலயும் கப்பு வாங்கியிருந்தான். (கப்பு – பெயில்). பையனும் கொஞ்சம் நல்லா படிக்கிற பயதான். பரிச்சையும் சுமாரா எழுதியிருந்ததாக சொல்லியிருந்தான். அதுல பாருங்க, பாஸாயிருந்தவற்றில் ஒரு பேப்பர் செம கஷ்டம். பெயிலாயிருந்த பரிச்சைகள் அப்படி ஒன்றும் கஷ்டமானவையும் இல்லை. பிறகெப்படி பெயிலானான் என திரும்பத்திரும்ப யோசித்து அந்த காரணத்தை அவனே கண்டுபிடித்து சொன்னான். அது வேறொன்னுமில்லை, அவன் பெயிலான பரிச்சை நடந்த எல்லா நாட்களுமோ அல்லது அதற்கு முந்தின தினமோ, நான் மேற்சொன்ன that great songஐ கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவன் அறையில் இல்லாத ஒரு நாளும், வாக்மேன் பழுதாயிருந்ததற்கு மறுநாளும் நடந்த தேர்வுகளில் மட்டும்தான் தலைவர் பாஸ். நம்பறதுக்கு கஷ்ட்டமா இருந்தாலும் அவன் கைவசமிருந்த DATA POINTS அதை உறுதிப்படுத்தியது. அப்பக்கூட நாங்க அதை நம்பல. ஆனா நாங்க எல்லாரும் அதை ஏத்துக்கற மாதிரி கண்ணார ஒரு Proofing கிடைச்சுது.
.
அன்றைய தினம் லேப் Model exam, கொஞ்சம் ஈஸியான லேப்தான்; ஏற்கனவே நம்மாளுக்கு பாட்டு ராசி இருந்ததால ரெண்டு மூணு நாளா அந்தப்பாட்டு மட்டுமில்லை ரூம்ல எந்தப்பாட்டும் கேட்கல. விடுதி மெஸ்ல சாப்பாடு ரெடியானதுக்கு அடையாளமா பாட்டு போட்டார்கள். நாங்கள் நால்வரும் சாப்பிடப்போனோம். பாதி சாப்பாடுதான் இறங்கியிருக்கும். மெஸ்ஸின் ஸ்பீக்கரிலிருந்து மெல்லிய புல்லாங்குழல் இசை ஒலிக்கலானது. நம்மாளு முகத்துல கோவமா/கவலையா/அழுகையான்னே தெரியாத ஒரு reaction. வேறொன்னுமில்லைங்க, அதுவரை ஒலித்துக்கொண்டிருந்த ஹிந்திப்பாடலை எந்தப்புண்ணியவானோ மாத்தி நம்மாளு பாட்டை போட்டுட்டான். சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு நாங்கள் ஆறுதல் சொன்னோம்; “டேய், லேப் மாடல்ல எல்லாம் எவனையும் பெயிலாக்க மாட்டாங்க.. நீயா எதாவது நினைச்சுக்காம ஒழுங்கா பண்ணு…”. போகும்போது நல்லா தெரிகியமாதான் போனான், வரும்போது மார்க்கோட வந்தான். இம்முறையும் கப்பு. இப்ப அந்த பாட்டுக்கும் அவனுக்குமான ராசியை நாங்களே நம்பத்தொடங்கியிருந்தோம்.
அதன்பின் வந்த மற்றெல்லா பரிச்சைக்கும் நாங்கள் அந்தப்பாடலில் இருந்து அவனை மட்டுமல்ல எங்களையும் காத்துக்கொண்டோம். அடுத்தடுத்து வந்த மற்ற பாடல்களால், கிட்டத்தட்ட அப்பாடல் கேட்பதும், அப்படி ஒரு பாடல் இருக்கிறது என்பதும் மறந்து போயிருந்தது.
*
அந்த வருடத்தின் செமஸ்டர் தேர்வு, இறுதிப்பரிச்சையோ அல்லது அதற்கு முந்தின தேர்வோ நினைவில்லை. தேர்வுக்கு முந்தின நாள் மாலை, கல்லூரி மேட்டில் இருக்கும் கடைக்கு தேநீர் அருந்த சென்றிருந்தோம். கடையில் ஏதோ ஒரு பழைய பாடல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. நண்பன் ஜாக்கிறதையாய் அதை நிறுத்திவிட்டான். வெகு சந்தோஷமாய் தேநீர் அருந்தியாகிவிட்டது. திரும்பி வந்து கொண்டிருக்கும் போது கடையில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்த டேப் ரிக்கார்டரை நண்பன் நிறுத்திய காட்சியை சொல்லிச் சொல்லி சிரித்துக்கொண்டிருந்தோம். அந்த சந்தோஷம் 5 நிமிடம் கூட நிலைக்கவில்லை. ஒரு மினி பேருந்து கடந்து சென்றது. அத்தனை பேரும் பேயறைந்தது போலானோம், நண்பனோ திகிலடித்து நின்றிருந்தான். கடந்து சென்ற மினி பேருந்தில் வெகு சத்தமாய் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது அந்தப்பாடல்...
அப்புறமென்ன அந்த பரிச்சையை அவன் அடுத்த செமஸ்டரில்தான் க்ளியர் பண்ணினான்.
*
இவ்வளவு சிறப்புக்குரிய அப்பாடலின் சுட்டி இதோ :
https://www.youtube.com/watch?v=zOj2p01XkIc
மிக முக்கியமான குறிப்பு : பின்விளைவுகளுக்கு நிர்வாகம் பொறுப்பல்ல
UPDATE :
நேற்றிரவுதான் இந்த போஸ்ட்டை பதிவேற்றினேன்... இன்று காலை அலுவலகம் கிளம்பினேன்... பாதி வழியில் வண்டி பஞ்சர்... :(
:)

லீவு மாமே...

பொதுவா நமக்கு அர நாளு லீவு வுட்டா, அதுக்கு ஆயிரம் வேல லைன் கட்டி நிக்கும். இது தீவாளி, பொங்கலுக்கும் பொருந்தும், சாதாரண சனி, ஞாயிறுக்கும் பொருந்தும். சமயத்துல திங்கள் to வெள்ளி ஆபிசுல செய்யுற வேலைய விட விடுமுறை நாட்களின் வேலை அதிகமாயிடும்.

.

ஆனா, இந்த Onsite லீவு இருக்கே, என்னதான் அவிங்க லீவுன்னாலும் கொண்டாட்டம் நம்மளுக்கும் சேத்தித்தான். பொதுவா மாலை 6-7 மணியளவில் இருக்கும் onsite calls ம், இருக்கோ இல்லையோ அனுப்பவேண்டிய update mailsம் தேவையில்லைங்கறதே நெம்மப் பெரிய நிம்மதிங்க. எப்பயும் போல அரக்கப்பரக்க ஆபீசுக்கு கிளம்புறமாதிரி ஊட்ல சீன் போட்டுட்டு (மனசுக்குள்ள ஒரு லல்லல்லா பாட்டு ஓடிட்டு இருக்கும்கறது வேற விசயம்) ஆபீசுக்கு வந்துட்டா போதும். நம்மள மாதிரியே அம்புட்டு பயலுகளும் ஒரு தினுசா திரியறத பாக்குறதே ஒரு கொடுப்பினை. எத்தனை மணிக்கு கடய தொறக்கறோம்கறதும், ஷட்டர் எத்தனை மணிக்கு க்ளோஸ் ஆகுதுங்கறதும் தனி கணக்குதான்.
.
இன்னிக்கு அப்படியொரு நன்னாள்ங்கறதால 7 மணிக்கே ஆபீச விட்டு கெளம்பியாச்சு (எங்கணக்குக்கு இது அரை நாள்தான் பாத்துக்கங்க). கீரணத்தம் கிராமம் வழி கோவில்பாளையம் அடைந்து, அங்கிருந்து கருவலூருக்கு கிராமங்கள் வழி செல்லும் மனம் கவர்ந்த பாதையில், மெல்லிய இசையுடன் ஒரு அழகான பைக் டிரைவ். கூடடையும்போது மணி 8. குழந்தைகளுடன் ஒரு சின்ன விளையாட்டு கூடவே இரவுணவு. 9 மணியளவில் திரைப்படத்துக்கு செல்லலாம் என திடீரென முடிவெடுத்து, அப்பா, அம்மா, அருணா, கார்த்திக், கிருத்திகா என குடும்பமே சென்றது “தொண்டன்” படத்துக்கு.
.
படம் முடிந்து வரும்போது அம்மாவும் கிருத்திகாவும் சொன்ன review தான் Top. எழுத்துப்போடும் போதே இருவரும் தூங்கி விட்டார்கள். அவ்வப்போது முழிப்புவந்து படம் பார்த்த அம்மா சொன்னது “சரியான சண்டைப்படம்”; எதற்கும் அசையாமல் கருமமே கண்ணாய் இறுதிவரை தூங்கிய கிருத்திகாவின் கருத்து “சூப்பர் படம்”.
படம் கொஞ்சம் சுமார்தான்; ஆனால் இன்றைய நாள் வெகு சூப்பர் 
.
பேசாம நம்ம லீவ பூராம் பத்திவுட்டுட்டு, அதுக்கும் சேத்து ஆன்சைட் லீவா வச்சுக்கலாம் :)

Walking with ...

ஐந்து வருட கோவை வாழ்க்கையின் பெரும் மகிழ்ச்சிகளுல் ஒன்று பேருந்துப்பயணம். ஒரு நாளில், ஏறத்தாழ இரண்டரை மணி நேரங்களை பயணத்தில் செலவளிப்பது எனக்கு ஒருவகையில் இலகுவானது. பெரும்பாலும் மனதுக்குகந்த செயல்களை பயணத்தில் செய்வது வழக்கம். புத்தகம் படிப்பது, பாடல்கள் கேட்பது, படங்கள் என இப்படி ஏதாவது ஒன்று; மனம் இவை எதிலும் லயிக்காத நாட்களும் உண்டு. பயணம் என்பதே மனதுக்குகந்த விசயமென்பதால், அந்நாட்களும் வேடிக்கை பார்ப்பதில் நிறையும். இப்போது மட்டுமல்ல, எப்பவுமே பயணம் எனக்கு மிகப்பிடித்த விசயம், அதிலும் வெறுமனே பயணியாக நம்மை ஓட்டுனர் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கும் பேருந்துப்பயணங்கள் தனி சுகம்; அது பெங்களூர் நாட்களோ, சென்னை நாட்களோ பெரும்பாலும் மாதம் நான்கு முறை (அதை எல்லா சனி ஞாயிறுன்னும் சொல்லலாம்) திருப்பூருக்கு வந்த சாதாரண பேருந்து பயணங்களுக்கும் பொருந்தும். பெரும்பாலும் படிப்பு, பாட்டு, படம் என கழிவதால், நள்ளிரவுகளிலோ அல்லது அதிகாலையிலேயோதான் பயணத்தில் உறக்கம் வரும். அந்த உறக்கம் தரும் போதை ஒரு அற்புதம். அப்படி ஒரு அற்புத தூக்க நாள் கொஞ்சம் துக்க நாளாக மாறின சம்பவம் ஒண்றுண்டு.
.
அந்த சம்பவத்தின் வயது கிட்டத்தட்ட 7 வருடங்கள். சென்னையில் இருந்து சேலம் வந்தடையும் போது மணி நள்ளிரவு 1 இருக்கும். நிறைய கோவை பேருந்துகள் இருந்தன; அதிகம் கூட்டமில்லாத ஒரு பேருந்தில் பயணப்பட்டேன் அவிநாசிக்கு. அதிகாலை 4 மணியளவி்ல் அற்புத தூக்கத்தை கலைத்து என்னை எழுப்பினார் நடத்துநர், “தம்பி, அவிநாசி வந்திருச்சு, எறங்கு”; அரை விழி திறந்து பார்த்தவன், கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல் அவரிடம் “ஒரு கோயம்புத்தூர்” என டிக்கட் வாங்கி காந்திபுரம் சென்று திரும்பிவந்த நாளின் தூக்கம் என் நினைவில் நிலைத்த ஒன்று.
*
அதன் பின் வேறெந்த பயணத்திலும் அதற்கிணையான அனுபவம் கிடைத்ததில்லை. கோவையிலிருந்து பூண்டி வரும் நாட்களிலும் சில சமயம் கரும்மத்தம்பட்டியோ, தெக்கலூரோ தாண்டி உறங்குவதுண்டு; ஆனால் அந்த உறக்கம் சரியாக அவினாசி வந்ததும் கலைந்துவிடும்; நானும் என்னென்னவோ யோசித்தும் புரிபடாத ரகசியம் அது. ஆனா அந்த பெருமையும் முந்தா நேத்தோட போச்சு(புதன் இரவு);


அது ஒரு தூக்கம் கலந்த பயணம்; தெக்கலூரில் கண் அசந்தவன் வழக்கம்போல அவினாசியில் முழித்தேன்; அடுத்த நிறுத்தம் பூண்டி அதற்கின்னும் 5-10 நிமிடங்கள் ஆகுமே அதுக்குள்ள ஒரு சின்னதூக்கம் என்ற அடிப்படையில் தூங்கினவன் முழித்தது பூண்டிக்கு அடுத்த நிறுத்தமான அம்மாபாளையத்தில். ஏறத்தாழ 1.5கி.மீ. தாண்டியாகிவிட்டது. தூக்கத்தில் நான் இறங்கிய ஸ்டைல் புல் போதையில் இருப்பவன் அட்டேன்சனின் நிற்பதுபோல தடுமாற்றமானது

*

நிக்கறதுக்கே துப்பில்லாத லட்சணத்தில் எப்புடிடா 1.5 கி.மீ நடக்கறதுன்னு மனசுக்குள்ள ஒரே ரோசன. ஆனா பாருங்க.. ”கடவுள் ஒரு கதவை அடைச்சா மறுகதவை தொறப்பாருன்னு” சொல்லுவாங்க; அது மத்தவிங்களுக்கு; நமக்கு எப்பவுமே ஜன்னலை அடைச்சுட்டு கதவு, ஷட்டர் எல்லாத்தையும் திறந்து வச்சுட்டு ”நீ வாழுடா மகனே” அப்படிம்பாரு. நிக்கக்கூட முடியாம தூக்கத்தில (Note this point தூக்கத்துல) தள்ளாடிட்டு இருந்தவன் வெகு மகிழ்ச்சியாய் 1.5 கி.மீ நடந்தேன். அதுக்கு காரணம் “மழை”. பெருமழையல்ல; கொஞ்சமே கொஞ்சம் பெரிதாய் விழுந்த செல்லத்தூரல்; முதல் சில நொடிகளிலேயே தூக்கம் தெளிந்துவிட, அவசரமேயில்லாமல் மழையில் நனைந்தபடி வீடடைந்தேன்.

*

மாற்றுத்துணி உடுத்தி அசதியில் படுக்கையில் சாய, அப்போதும் மண்ணுடன் முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தது மழை.

:)

பாதாம்...கூடவே ஒரு பல்டி

கோபம் இருக்கும் இடத்துலதான் குணம் இருக்கும். நம்மள ஒருத்தர் ரொம்பவும் திட்டினாலோ அல்லது அடிச்சாலோ, அவங்களுக்கு நம்ம மேல பாசம் அதிகமுன்னு அர்த்தம். எப்பயுமே அப்பாவே அம்மாவோ என்னை அடிச்சதோ, பெரிய அளவில் திட்டினதோ இல்ல. திரைப்படங்கள்ல வர மாதிரி தர்ம அடி வாங்குற அளவுக்கு நான் நடந்துகிட்டாலும் அருணா (இன்னும்) அந்த லெவலுக்கு போகல (பப்ளிக்ல அப்படித்தான் சொல்லமுடியும்கறது வேற விசயம்). என்னதான் கோவம் வந்தாலும் கார்த்திக்கும் நம்ம மேல கைவச்சதில்லை. அப்ப ”அடிக்கிற கைதான் அணைக்கும்”ன்னு பீலிங்க்ஸ் காட்டவைச்சது யாரு ?.
வேற யாரு என் மகள் கிருத்திகாதான்.
.
பாப்பா, (குறிப்பா என்னை) அடிக்கற விசயத்துல கிட்டத்தட்ட ஒரு விஜயசாந்தி மாதிரி. அதுலயும் அவள் ஏதாவது தப்பு பண்ணிட்டா, நாம அடிக்கறதுக்கு முன்னாடி நம்மள அடிச்சுட்டு, நாம் அந்த அதிர்ச்சில நிக்கும் போது, “அப்பா, திட்டிட்டாரு”ன்னு கண் நிறைக்கும் கண்ணீருடன் என் அப்பாவிடமோ, அம்மாவிடமோ குற்றப்பத்திரிக்கை வாசித்திருப்பாள். அப்புறமென்ன, அடிச்சவள சமாதானப்படுத்த, வீடே சேர்ந்து என்னை கழுவிக் கழுவி ஊத்தும் கொடுமையும் நடக்கும். கோப ஸ்டோரி போதும், இப்ப குணத்துக்கு வருவோம். என்னதான் தர்ம அடி கொடுத்தாலும் , பாப்பாவுக்கு அப்பான்னா Specialதான். பல் விளக்கி விடுறதுல இருந்து, சாப்பாடு ஊட்டுற வரைக்கும் நான் செய்யும் போது கொஞ்சம் சமத்தா இருந்துக்கிறாள் என்பது வீட்டில இருப்பவர்கள் கண்டறிந்த உண்மை (அல்லது, அப்படி சொல்லியே எந்தலைல வேலைகளை கட்டுற வித்தையோ?!). அதை நானும் உணர்ந்து கொள்ளும் சம்பவம் சமீபத்தில் நடந்தது.
.
இரவில் ஊற வைத்த பாதாம் பருப்பை காலையில் கார்த்திக்கும், கிருத்திகாவுக்கும் தருவது வழக்கம். சென்ற வாரம் அப்படித்தான் ஒரு நாள் (அந்தனைக்கு பாப்பா, காலைல இருந்தே அப்பா, அப்பான்னு ஒரே கொஞ்சல்ஸ்), ஊற வைத்த பாதாம் பருப்பை கிருத்திகாவுக்கு ஊட்டினேன். இரண்டு முறை மென்ற பின் பாப்பா சொன்னாள்
“அப்பா, பாதாம் நீங்க ஊற வச்சதா?, ரொம்ப சூப்பரா இருக்கு”


“இல்ல பாப்பா, அம்மா ஊற வைச்சிருப்பாங்க” என்றேன். அட தர்மேந்திரா என அதிர்ச்சி reaction காட்டினவள்; அடுத்த நொடியிலேயே, அம்மாவிடம் சென்றவள், கொஞ்சம் கோவமாக கேட்டாள் “ஏம்மா, நீயா பாதாம் ஊற வச்ச?”. எங்கள் உரையாடலை முழுவதும் கேட்டுக்கொண்டிருந்த அம்மா ஒரு பாராட்டை எதிர்பார்த்தவாறே சொன்னார் “ஆமா, தங்கம்”;


“பாதாம் நல்லாவே இல்ல; நல்லா கலக்கி ஊற வைக்கோணூம்” என் மெல்லமாய் ஒரு அடி வைத்தாள், எப்போதும் நான் காட்டும் “அடிப்பாவி” reaction இப்போது அம்மாவிடம்.

:)

Speed - Limited :)

நண்பர்களுடனோ, குடும்பத்துடனோ அல்லது தனியாகவேயேனும் பயணங்கள் எப்போதுமே எனக்கு மிகவும் பிடித்தவை. அதிலும் கார் ஓட்டுவது மிகவும் பிடித்தமானது. உற்ற நண்பர்கள் துணையுடனோ, அந்நிலை வாய்க்காத போது மனம் கவர்ந்த பாடல்களின் தொகுப்பு நிரம்பி இருக்கும் “Pendrive”ன் துணையுடனோ நீண்ட பயணங்கள் சென்றிருக்கிறேன்.

*

”அண்ணா, படம் 4 மணிக்கு; டைமண்ட் தியேட்டர் வந்திருங்க, நாங்க ஊத்துக்குளியிலிருந்து இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கிளம்பிருவோம்” ஹரீஷ் என்னிடம் சொன்னபோது பிற்பகல் 2:30 மணி இருக்கும். அலுவலக தோழர் ஒருவரின் புதுவீடு கெடா வெட்டுக்கு சென்றிருந்த நான் இருந்தது ஈரோட்டில். எல்லோரிடமும் விடை பெற்றுக்கொண்டு கிளம்பும்போது மணி 2:45 இருக்கும். நசியனூர் பைபாஸ்லில் இணைந்த சற்று நேரத்தில் மீண்டும் அழைப்பு ஹரீஷிடமிருந்து.
“அண்ணா நாங்க இப்பதான் கிளம்புறோம்; நீங்க எங்க இருக்கீங்க?”
“தம்பி, நான் வரதுக்கு நேரமாயிரும்ன்னு நினைக்கிறேன்; நீங்க போங்க நான் தியேட்டர்ல வந்து Joinபண்ணிக்குறேன்” என்றேன். அதன் பின்னர் ஓட்டு ஓட்டு என ஓட்டி ஒருவழியாக தியேட்டருக்குள் கார் நுழையும் போது மணி 3:55. அதுவல்ல விசயம். ஊத்துக்குளியிலிருந்து சகலைகளும், ஹரீஷ்ம் எனக்கு சற்று முன்னர்தான் வந்திருந்தார்கள். ஒரு வேற்றுகிரகவாசியை பார்ப்பது போல் நானும் என்னை உணர்ந்த தருணம் அது. என்னதான் வேகமென்றாலும் ஒருபோதும் நான் risk எடுத்ததில்லை. ஏன்னா, அடிப்படையில நான் கொஞ்சம் (அருணாவுக்கு?!) பயந்தவன்.
*
அதைபோலவேதான் நேற்று அலுவலக நண்பன் ஒருவன் திருமணத்துக்கு சேலம் சென்றிருந்த பயணமும். திருமணம் முடிந்த பின்னர் திரும்பி வரும் வழியில் கொஞ்ச நேரம் நானும் அலுவலக நண்பர் ஒருவரும் ரேஸ் விட்டோம். இந்த ரேஸ் கண்மூடித்தனமாக அல்ல; ஆங்கிலத்தில் “Calculative Risk” என்பார்களே, அவ்வகையில் சேர்ந்தது. முந்துவது அல்ல நோக்கம். “ஜி, நீங்க முன்னால போன லாரிய பாக்கவேயில்ல, கொண்டுபோய் மோதிருவீங்கன்னுதான் நினைச்சேன்”, அதுவரைக்கும் நன்றாக பேசிக்கொண்டுவந்த நண்பர் கார்த்திக்கின் குரலில் இருந்தது திகில். அப்போதுதான் இரண்டு லாரிகளுக்கிடையேயான இடைவெளியில் நுழைந்து திரும்பியிருந்தேன். அதைபோலவே சில பல ஜெர்க்குகளுக்குப் பிறகு ஒருவழியாக அவரை ஊத்துக்குளியில் இறக்கிவிட்டேன். எனக்கு பயணங்கள் மிகவும் பிடித்தவை; அதிலும் Drive செய்வது இன்னும் இன்னும் பிடித்தது. அப்படித்தான் நேற்றைய பயணமும்.
*
இன்று காலை ஊத்துக்குளியிலிருந்து பூண்டி வரும்போது அருணாவிடம் இந்த கதையை சொன்னேன். பொறுமையாக அனைத்தையும் கேட்டவள், வழக்கம்போல இறுதியாக ஒரு சிக்ஸர் அடித்தாள் “சூப்பர், இந்த கதையை அப்படியே அத்தை (என் அம்மா)கிட்ட சொன்னா, அதுக்கப்புறம் கார் சாவியை நீங்க தொடக்கூட முடியாது”
.
என் முகத்தில் எப்போது பல்ப் எரிந்தாலும், அதை அக்கணமே ப்யூஸ் போக வைக்கும் வித்தை கற்றவள் அருணா :)

செப்டம்பர் 17, 2013

”எப்பப் பாத்தாலும், எல்லா விசயத்துலயும் உம்மட சவுரியத்துக்கே நடக்கணும்னு நெனச்சா, அது ஆவாது “

வழக்கம்போல முதல் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார் அம்மா.

“எனக்கு இதிலெல்லாம் நம்பிக்கை இல்ல, ஆனா அம்மாவோட விருப்பத்தையும் பாக்கணும்ல”

அப்பாவிடமிருந்து வழக்கமான ரியாக்சன்தான் இது ”எனக்கு ஓகே, ஆனா அம்மா கோவிச்சுக்குவா அதனால ஓகே இல்ல” ரகம்.

ஆனா பாருங்க, அருணாவ இந்த விசயத்துல நான் பாராட்டியே தீருவேன். எப்பயுமே எம்பட பக்கம்தான் பேசுவா. அதுவும் எப்படித் தெரியுமா?

“உங்களுக்கு புடிச்சிருந்தா செரி” இது எங்கிட்ட சொல்லுறது. அதே விசயத்துக்கு சபைல சொல்லுறது இது : “விடுங்க மாமா, அவரு யாரு சொன்னாலும் கேட்க மாட்டாரு. அவரு சொல்லுறத தான் நாம கேட்கோணும்”

மீண்டும் அம்மா துவங்கினார் “அப்படித்தான் பையனுக்கு பேர் வக்கிறதுக்கும் ஒரேயடியா புடிவாதம் புடிச்சான்.”

“அப்படியில்லமா” எனச்சொல்லத் துவங்கியவனுக்கு, “அடப்போ, உனக்கெல்லாம் ஒண்ணுந்தெரியாது.” என கோபமான பதில்தான் கிடைத்தது.

நான் ஒரு பூடிசு (Shoe) வாங்கணும்னு சொன்னாலே, நார்மலா நாலு ரவுண்டு டிஸ்கசன் ஓடும், இப்ப பேசுறதோ பெரிய விசயம் நாயமா நாப்பது ரவுண்டு டிஸ்கசன் ஓடியிருக்கணும்.

ஆனா, கொஞ்ச நேரம் கெஞ்சியபின் என் விருப்பத்துக்கே (வழக்கம்போல) அனைவரும் இசைந்தார்கள்.

”செரி, ஒம்பட ஆசப்படியே செவ்வாக்கிழமை வச்சுக்கலாம்.” விவாதத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார் அப்பா. நான் அவ்வளது தூரம் அடம்பிடித்தற்கு முக்கியமான இரண்டு காரணங்கள் உண்டு.

செப்டம்பர் 17, 2013 ஒரு செவ்வாய்க்கிழமை, எனக்கு மிகப்பிடித்த முருகருக்கு உகந்த நாள். இரண்டாவது காரணம் சமுதாய மறுமலர்ச்சி, சாதி/மத வேறுபாடுகளை ஒழிக்கப் பாடுபட்ட “தந்தை. பெரியார்” பிறந்த தினம் செப்டம்பர் 17.

இந்த முறை சிசேரியன் என்பது மருத்துவரால் உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டது. அதற்கான நாள் தேர்ந்தெடுக்கத்தான் இவ்வளவு அக்கப்போர்களும்.

செப்டம்பர் 17, 2013 – செவ்வாய்க்கிழமை – காலை சுமார் 8:50 மணிக்கு, பெண்ணுரிமைக்காக(வும்) போராடிய தந்தை பெரியார் பிறந்தநாளில், அவர் பிறந்த ஈரோட்டு மண்ணில், என் மகள் “கிருத்திகா” பிறந்தாள் J

பிறந்தநாள் வாழத்துகள் பாப்பு, இது உனக்காக

https://www.youtube.com/watch?v=HcLjkBdzunY

ஒரு ஆங்கில மேதையும், அன்னை நிலமும்

சில மாதங்களுக்கு முன் ஒரு நாள், “புத்தகம் பேசுது” என்கிற தலைப்பில் திரு. பாரதி கிருஷ்ணக்குமார் அவர்கள் கடந்த 2005 ல் ஈரோடு புத்தகத்திருவிழாவில் பேசின CDயை கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அவர் படித்ததில், அவருக்கு பிடித்த புத்தகங்களிலிருந்து அவர் மனம் தொட்ட சம்பவங்கள், பொருத்தமான உவமைகள் என (வழக்கம்போல்) மிகக் கச்சிதமான உரை. எனக்கு மிகப் பிடித்த பேச்சாளர் என்பதாலோ என்னவோ, அவர் அன்று சொன்ன புத்தகங்களின் காட்சிகள் அப்படியே ஒரு படம் போல மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. தன்னுடைய ஒட்டு மொத்த உரையிலும் தன் மனம் கவர்ந்த முக்கியமான மூன்று புத்தகங்களைப் பற்றிப் பேசினார். ஒன்று நேரடியான தமிழ்ப் புத்தகம் “ஆழி சூழ் உலகு”; ஏற்கனவே படித்தாகிவிட்டது, அடுத்தது “The Roots” ஆங்கிலப் புத்தகம், அதன் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு “ஏழு தலைமுறைகள்” தற்போது Out Of Print என்பதால் அதை ஆங்கிலத்திலேயே படிக்கும் விபரீத முடிவுடன் வாங்கிவிட்டேன். மூன்றாவது புத்தகம்தான் இந்த கதையின் நாயகன் (நானும்தான்). அதுவும் ஒரு மொழிபெயர்ப்பு நாவல்தான். தமிழ் மொழிபெயர்ப்பின் பெயரை “அன்னை நிலம்” என்று சொன்னார். மூலத்தை எழுதியவர் பெயர் மாமேதை “ஜிங்கிஸ் ஐத்தாவ்”. ஆனால் மூலப்புத்தகத்தின் பெயரை சொல்லவில்லை. ஆனாலும் வாங்கும் ஆசை எனக்கு.

இது என்ன பிரமாதம் அதான் எழுத்தாளர் பெயர் தெரியுமே என்றால் இங்குதான் இக்கதையின் முடிச்சு விழுகிறது. நேக்கு ஆங்கிலம் ஓரளவு பேசத் தெரியும். எழுதவும் தெரியும். இருந்தாலும் இந்த spelling தான் எப்பவும் பிரச்சனை பண்ணும். அப்பெல்லாம் Microsoft MSWord dictionary தான் என்னைக் காப்பாற்றும். இதோ இப்ப முந்தின வரில கூட spelling குக்கு ஒரு ”L” மட்டும் போட்டு பின்னர் அருள்மிகு WORDஆண்டவர் கருணையினால்தான் திருத்தினேன். கவனியுங்க இப்பகூட திருந்தினேன் இல்ல திருத்தினேன் மட்டும்தான். அதுமட்டுமில்லாம நம்ம STDய (அதான்ங்க வரலாறு) திரும்பிப் பாத்தா நம்ம ஆங்கிலப்புலமையால ஆட்டத்த விட்டே போனவங்க எண்ணிக்கை எண்ணி மாளாது. இருந்தாலும் சாம்பிளுக்கு இந்த ஒரு கதைய கேளுங்க….

அப்ப நான் கோவை கல்லூரியில MCA படிச்சுட்டு இருந்தேன் (இப்பவரைக்கும் அவ்வளவுதான் படிச்சிருக்கேன் என்பது ”தூள்” காமெடி, நமக்கு அது தேவையில்ல). முதல் Class Test க்கு வீட்ல இருந்து படிச்ச லட்சணம் உடனடியா ஹாஸ்டலில் தஞ்சமடையவைத்தது. அப்பெல்லாம் நைட்டு முழுக்க ஹாஸ்டலில் நடக்கும் Interaction Session (இத ராக்கிங்க்கு எதிர்க்கட்சிகாரங்க சொல்வாங்க) ரொம்ப பயமுருத்தும். விடிய விடிய கொண்டாட்டம்தான் (சீனியர்களுக்கும் மட்டும்). Technical, Communication, GK என கிட்டத்தட்ட VIJAY TV ரேஞ்சுக்கு பல ரவுண்டு உண்டு. அதுல இந்த ”Communication” ரவுண்டுலதான் நாஞ்சொல்லப்போற கத வருது. Communication Round முழுக்க முழுக்க இங்கிலீபீசுதான். தப்பித்தவறிக்கூட தமிழு வந்திடக்கூடாதுன்னு தமிழ் தெரியாத North Indian சீனியர்ஸ்தான் அந்த Room ல இருப்பாங்க. உள்ள போய் மாட்டினா, ஒண்ணா நாம இல்லாட்டி இங்கிலீசு ரெண்டுல ஒண்ணு கதறி அளுவாம அந்த Room கதவு தொறக்காது.

சம்பவத்தன்னிக்கு, அங்க இருந்த ரெண்டு பேரோட கெரகம் நான் அந்த ரூமுக்குள்ளாற போனேன். நம்ம பேவரைட்டி கீரோ கம் டைரக்டர் ”திரு. பாக்கியராஜ்” என்பதால் மண்டபத்துக்குள்ளாற செருப்ப திருடும் பார்வையுடன் அறையில் நுழைந்த என்னை வெவரம் புரியாம Welcomeமின்னாங்க ரெண்டு பேரும். மொத ரவுண்டுலயே என்கூட தஸ் புஸ் இங்கிலீசுல அவங்க பேச நானும் பதிலுக்கு தமிழ அப்படியே இங்கிலீசாக்கி தாளிச்சுவிட்டேன். அடுத்த ரவுண்டு “Writing Test” லதான் அந்த சோகம் நடந்தது. ரவுண்டு ஆரம்பிச்ச ரெண்டாவது நிமிசமே அந்த Room கதவு தெறந்தது. கலங்கிய விழிகளுடன் அறையை விட்டு ஓடினது…….. நம்புங்க மக்களே நானில்ல, அவங்க ரெண்டு பேரும்தான். விவகாரம் வேறோண்ணுமில்ல, இருந்த ரெண்டு பேருல ஒருத்தர் பேரு “vaibhav dutt” அதாவது வைபவ் தட். இப்ப அவர் பேர இந்த Google கூட கரெக்டா தந்துடுச்சு. ஆனா அவரு என்னை பாத்து ஸ்டெயிலா Write My Name அப்படிக்கு சொன்னாரு. எம்மேல தப்பில, அவர் பேரு எனக்கு “வேபவ் தட்”ன்னு காதுல கேட்டது. சரி ஆசையா கேட்கிறாரேன்னு எழுதிக்காட்டினதுக்குதான் அவங்க அந்த ஓட்டம் எடுத்தாங்க. அப்படி என் இங்கிலீஸ் writing skillன் உச்சம் தொட்ட படைப்பு அவர் பேருதான். அதுக்கு நான் எழுதின Spelling இதுதான் “WAYBAAV THAT”.

இப்படிப் பின்புலம் கொண்ட நாம கேள்வி ஞானத்த வெச்சு ஒரு ஆங்கில எழுத்தாளர தேடினா என்ன நடக்கும். என்னவெல்லாம் நடக்ககூடாதோ அதுதானே நடக்கும். அதுதான் நடந்தது. “ஜிங்கிஸ் ஐத்தாவ்” என்ற பெயரை என்னுடைய புத்திக்கூர்மையினால் எல்லா permutation combination லயும் போட்டுப் பாத்தும் ஒண்ணும் வேலைக்காவல. நானும் விடக்கூடாதுன்னு ஒரு ரெண்டு மூணு வாரம் “ginkis ithaav”, ”chinkis aithaav”, ” jinkies aithaav”, “ginkees aithaav” அப்படி இப்படின்னு போட்டும் பாத்தேன். Google ம் கடுப்பாகி இவராடான்னு(http://en.wikipedia.org/wiki/Genghis_Khan) கூட கேட்டுச்சு. கட்டக்கடேசீல ரெண்டு பேர் கொண்ட குழு அமைச்சு ரெண்டு மூணு நாளு கேட்டுக் கேட்டு கண்டேபுடுச்சுட்டோம். அதுல பாருங்க நம்ம விதி அவரு பேரு “ஜிங்கிஸ் ஐத்மாத்தாவ்”வாமா (Chinghiz Aitmatov), “ஜிங்கிஸ் ஐத்தாவ்” இல்லியாமாங்க. அல்லாரும் என்னையவே குத்தம் சொன்னாங்க, செரீன்னு மறுக்க ஒருதடவ நம்மளாளு பேசுன CDய கேட்ட அவர்கூட இப்ப கரெக்டா (ஒரு வேள அவரும் Google பாத்து மாத்தியிருப்பாரோ) சொல்லுறார். ஒரே ஒரு சின்ன தப்பு புக்கு பேரு “அன்னை நிலம்” இல்ல, அது “அன்னை வயல்”. ஒருவழியா கோவை NCBH புத்தக நிலையத்தில் ஆசைப்பட்ட மாதிரியே “அன்னை வயல்” வாங்கியாகிவிட்டது.

இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வாங்கின அந்த புக்கு எப்புடி இருந்தது ? அடுத்த பதிவுல சொல்லுறேன்.

வதைப்படலம்…

நீண்ட நாட்களுக்குப்பின் எழுத வைத்த நண்பனுக்கு நன்றி.

நமக்கு இது எப்போதுமே நடப்பதுதான் என்றாலும், இந்த முறை கொஞ்சம் அதிகம். 

வர வர இந்த வார்த்தைகளின் தொந்தரவு தாங்க முடிவதில்லை. சொல் பேச்சு கேட்காமல் அவைகளாகவே வந்து குவிகின்றன. ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் பேசுவது தவிர்த்து சேமித்துவைக்கும் வார்த்தைகள் உள் நிரம்பி பின் தானாகவே வழிகின்றன. தொட்டிக்கு நீரேற்றும் இயந்திரத்தில் இருப்பது போல் வார்த்தைகளை நிறுத்திவைக்கும் வசதியிருந்தால் எவ்வளவு நன்றாயிருக்கும். இத்தனைக்கும் வார்த்தைகளின் மீதான காதல் ஒன்றும் குறைந்ததாகத் தெரியவில்லை. நடக்கும் எல்லா பிரச்சனைக்கும் அதைக் குறைசொல்லியும் பயனில்லைதான்.

**

இப்போதெல்லாம் நண்பர்களிடம் பேசும்போது கூட மிகுந்த எச்சரிக்கை தேவைப்படுகிறது. மனதிலிருந்து ஊற்றெடுக்கும் சொற்களை வடிகட்டி பேசுவது கூட சங்கடமாய்ப்படவில்லை. மாறாக நம்முடைய பிம்பத்திடமே அவ்வேலையை செய்ய நேர்ந்தது நிச்சயம் துரதிஷ்டவசமானதுதான். என்னதான் சொல்லவந்த விசயத்தை தெளிவாக விளக்கிவிடும் போதிலும் மனதிலிருந்து வரும் வார்த்தைகள் தரும் அருகாமையை புத்தி தேர்வுசெய்து தரும் வார்த்தைகளில் பெறமுடிவதில்லை. மொத்தத்தில் தண்ணீர்தான் என்றாலும் அருவியும் ஷவரும் வேறுவேறுதானே!

**

மொழிபெயர்ப்பு என்பது எப்போதுமே ஆகக் கடினமானது. அதிலும் மூலத்தின் பொருள் மாறாமலும் அழகியல் அழியாமலும் மொழிபெயர்ப்பது சவாலானது. இருப்பினும் துணிந்து சொல்வேன், அத்தகைய சவால்கள் இல்லாத போதும், தமிழிலிருந்து தமிழுக்கே மொழிபெயர்க்கும் சூழல் வாய்ப்பது நிச்சயம் சாபம்தான். முதலில் என் எண்ணங்களை எனக்கான சொற்களில் சொல்லிவிட்டு (அல்லது எண்ணிவிட்டு) பின்னர் அதையே உனக்கேற்றபடி மாற்றிச் சொல்லமுயலும் போது நான் மட்டுமல்ல மொழியே கூட கொஞ்சம் குழம்பித்தான் போகும்.

**

நான் சொல்லவந்தது அல்லது சொல்லிப்போனது எதுவுமே உன்னை நோகடிக்கும் எண்ணம் கொண்டதல்ல என்பதை வார்த்தைகள் மூலம்தான் விளக்கமுடியுமென்பது உறவுக்கு எதிராக கோரப்படும் நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம்தானே. தீர்மானம் தோற்கவேண்டுமென்பதுதான் என் ஆசை. என்றாலும் அரசியலைப் போலத்தான், சதுரங்கத்தை போலத்தான் நம்முடைய வெற்றியிலும் தோல்வியிலும் எதிராளிக்கு இருக்கிறது சமபங்கு.

**

இதோ மேலே எழுதியிருக்கும் எல்லாவற்றையும் கூட நண்பர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைதான். ஆனாலும் ஒரு பயம், மீண்டும் நேர்ந்து விடுமோ ஒரு அவலம்? தமிழிலிருந்து தமிழுக்கே மொழிபெயர்ப்பது ஆகப் பெரிய சோகம்.

கார்த்திக் கலாட்டா

நிறம், மணம் மற்றும் சுவை நிரம்பிய “Dabur Red tooth paste” என்றால் கார்த்திக்கு நெம்ப இஷ்டம். தெனமும் காலைல பல் தேய்க்கும்போது ஒரு முழு pasteயும் காலி பண்ண முயற்சிக்கிறான். சரி இப்படியே விடமுடியாதுன்னு, ஒரு பொறுப்பான(?) அப்பாவா அவன மிரட்டினேன். என்ன, மீறிப் போன அழுவான் சமாதானப்படுத்திடலாம்-ன்னு நெனைச்சேன். ஆனா, பயபுள்ள நாம நெனக்கிறத விட டபுள் மடங்கு யோசிக்கறான்.

“தம்பி பேஸ்ட்ட எடுத்தா சாமி கண்ணகுத்தும்”ன்னு மிரட்டினேன் (!). அதுக்கு அவன் சொன்னான் “சும்மாயிருப்பா உனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது”.

அது நோக்கும் தெரிஞ்சுடுத்தாடா மவனே…

FLASHBACK

அது 2010ஆம் வருடம் ஆகஸ்டு 17 ஆம் தேதி, இரவு ஏறத்தாழ 8 மணி. நான் சென்னையிலிருந்து கோவைசெல்லும் “Intercity Express”-ன் unreserved compartment-ல் ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தேன். எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக நான் “ஈரோடு” செல்லவேண்டும். வண்டி இப்போதுதான் சேலத்தை விட்டு கிளம்பியிருந்தது. அப்போதுதான் அடுத்தடுத்து எல்லோரும் என்னுடன் செல்போனில் பேசியிருந்தார்கள். இருந்தாலும் 5 வினாடிகளுக்கொருமுறை செல்போன் திரையையே வெறித்துப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். பதற்றம் கூடிக்கொண்டேயிருந்தது.

பொதுவாகவே நான் பயணத்தை ரசிப்பவன். வாரம் ஒருமுறை சாதாரண அரசுப்பேருந்தில் சென்னையிலிருந்து திருப்பூருக்கு வந்துபோன போதும் அதை நான் மிகவும் “Enjoy” பண்ணியவன்தான். ஆனால் அன்றைய பயணம் அப்படிப்பட்டதல்ல. ஏன், எப்போதுமே எந்த பயணமும் எனக்கு அன்றளவுக்கு சிரமத்தை தந்ததில்லை. நான் அறிவேன்.. அந்த அசதி, வருத்தம், சிரமம் எதுவும் உடல் சம்பத்தப்பட்டதல்ல; மாறாக மனம் சம்பந்தப்பட்டது.

ஏறத்தாழ 4 ஆண்டுகளாக நான் சென்னைவாசி. ஆனால் அந்த 4 வருடங்களில் அன்றைக்கு மட்டும்தான் சென்னை என் சொந்த ஊரிலிருந்து ரொம்பத்தொலைவு என்பது புத்திக்கு உறைத்தது. இத்தனைக்கும் இப்படி ஒரு திடீர் பயணம் வரக்கூடுமென நான் எதிர்பார்த்திருந்தேன். ஆனால் நான் அடைந்த கலவையான உணர்வுகள் என்னுடைய எதிர்பார்ப்புகளைவிட பலமடங்கு வீரியமானவை.

ஒருவழியாக 8:03க்கு அப்பாவிடமிருந்து போன் வந்தது. நடுங்கும் குரலுடன் (உண்மையாகவேதான்!) ”ஹலோ” என்றேன். அடுத்து ஒருவார்த்தை கூட பேசவிடாமல் உற்சாகத்துடன் அப்பா சொன்னார்...

“உனக்கு பையன் பொறந்திருக்கான். சிசேரியன்தான், அருணா, பையன் ரெண்டு பேரும் நல்லாயிருக்காங்க. பொறுமையா வா…”

அந்த நொடியை என்னால் இப்பவும் உணரமுடிகிறது. தொலைவிலிருந்த மலைமீதிருந்து தெரிந்த தீப ஓளியை வணங்கும்போது (அநேகமாக அது திருச்செங்கோடு மலையாக இருக்கலாம்) வழிந்த கண்ணீரின் சூடு இன்னும் இதமளிக்கிறது. இந்த உணர்வை, அனுபவத்தை எல்லோரும் புரிந்துகொள்ளமுடியாது. பணி நிமித்தம் தூரத்தில் குடும்பத்தை விட்டு ஆயிரம் நண்பர்களுக்கு மத்தியிலும் தனித்திருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே இது விளங்கும்.

ஈரோடு நிஷாந்த் மருத்துவமனையில் “கார்த்திக்” பிறந்து இரண்டு வருடங்கள் முடிந்துவிட்டன. இவன்தான் என்னை என் சொந்த ஊருக்கு கூட்டிவந்தவன். கொஞ்சமாவது என் பொறுப்புகளை உணர்த்தியவன். ஒற்றைச் சொல்லாலே உயிரை உருக்கலாம் என்பதைக்காட்டியவன். இந்த இரண்டு வருடங்களில் ஒர் தகப்பனாக நான் அவனுக்கு கற்றுத்தந்ததைவிட அவனிடமிருந்து நான் கற்றுக்கொண்டதே அதிகம்.

இந்த இரண்டு வருடங்களில் கார்த்திக் எனக்கு உணர்த்திய முக்கியமான ஒரு விசயம்…

“வாழ்க்கை அழகானது” 

கார்த்திக் @ Park

இன்று கார்த்திக்கை எங்கள் வீட்டுக்கு அருகிலுள்ள “PARK”க்கிற்கு கூட்டிட்டு போனோம். பையன் “சறுக்கி விளையாடும்” விளையாட்டை மட்டுமே ஒரு முக்கால் மணி நேரம் விளையாண்டான். அதுக்கு நான் ஏன் மூக்கால அழறேன்னு கேட்குறீங்களா…சொல்லுறேன் மக்களே சொல்லுறேன்….

அது ஒரு 10 படிகள் கொண்ட சறுக்கு விளையாட்டு. நான் கார்த்திக்கை தூக்கிக்கொண்டு பத்து படியையும் ஒவ்வொன்னா ஒவ்வொன்னா ஏறி அவரை சறுக்குமிடத்தில் ”Drop” செஞ்சிட்டு அவன் சறுக்கி முடிச்சு திரும்பி வரதுக்குள்ளாற நாலஞ்சு படியா தாண்டி தாண்டி அடுத்த ரவுண்டுக்கு ரெடியா இருக்கணும். இப்படியே அவன் 45 நிமிடம் சறுக்க சறுக்க நான் தாவி ஓடி உருண்டு பொரண்டு ஒரு வழி ஆயிட்டேன் போங்க. என்ன ஒரு சின்ன வருத்தம் கஷ்ட்டப்பட்டு சேத்த ஒடம்பு எப்படியும் ஒரு 100 கிராமாவது கொறஞ்சிருக்கும். பரவாயில்ல நாளக்கி ஞாயித்துக்கெழம தான ஒடம்ப தேத்திடுவோம்.

டமார் - III கடைசி பாகம்

முதல்பாகம் இங்கே

இரண்டாம்பாகம் இங்கே

இந்த முறை ஒரு பத்து நிமிடம் பொறுத்துப்பார்த்த செல்போனின் ஓனர் அவரே “Last Dialed Number”யில் இருந்து டிப்போவுக்கு “போன்” செய்து பேசத்துவங்கினார். இதையறியாத நடத்துனரும், ஓட்டுனரும் பேருந்து சக்கரத்தை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்…

“ஹலோவ்.. நா இங்க அப்செட் ஆகி நிக்குற திருப்பூர் பஸ்ல வந்த பேசஞ்சர் பேசறங்க” என மரியாதையாகத்தான் பேசத்துவங்கினார். ஆனால் போகப் போக வார்த்தைகள் தடித்து வேறுவிதமாக பேசலானார் (காரணம் வேறென்ன, அரசாங்கம் பொது மக்களிடம் காட்டும் அதே அலட்சியத்தை அரசாங்க ஊழியரும் இவரிடம் காட்டியிருப்பார்)

“யோவ் இங்க பொண்டாட்டி கொழந்தைகளோட நடுத்தெருவுல நிக்கறோம்ன்னு சொல்லிட்டிருக்கன் நீ என்னடான்னா ஓவரா ரூல்ஸ் *யிரு பேசற

……

என்னது,  **ராண்டி போன மட்டும் இப்ப வச்ச, ஆட்டோ புடிச்சு நேரா டிப்போவுக்கே வந்திடுவோம்… மரியாதையா போன உன்னோட AE ஆபீசர்கிட்ட குடு” இப்போது லயனில் வந்தவர் AE அவரிடம் இதே கோவத்தை கொஞ்சம் மரியாதை கலந்த குரலில் காட்டலானார் நம்ம ஹீரோ..(இடையில் ”சார் சார் போன குடுங்க நாங்க பேசறோம்”ன்னு கெ(கொ)ஞ்சின நடத்துனர் மற்றும் ஓட்டுனருக்கு “ஆமா நீங்க சொன்னா மட்டும் கழட்டிடுவான்னுங்களா” என அர்ச்சனை விழுந்தது தனிக்கதை)

“சார் இங்க நாங்க 15, 20 பேரு நடுரோட்ல இருக்கம்… வேற பஸ் ஏதாவது ஏற்பாடு பண்ணுங்கன்னு கேட்டா.. அங்க டிப்போல இருக்கற உங்க ஆளு ரொம்ப ஓவரா ரூல்ஸ் பேசறாப்ல;

……

அதில்ல சார் நீங்க எங்க நெலமைல இருந்தும் கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க.... நடுராத்திரி வேற பஸ்ஸும் இல்ல, டிப்போல இருந்து ஏதாவது பஸ்ஸ அனுப்புங்கன்னு கேட்டா, அந்தாளு ஒன்னால என்ன பண்ணமுடியும்ங்கற மாதிரி பேசறாரு

…..

இல்லீங்க என்ன பண்ணமுடியும்ன்னு பாக்குறீங்களா? கல்லெடுத்து பஸ் கண்ணாடிய பூராம் ஒடச்சு போடுவோம்… என்ன மீறிப்போன கைது பண்ணுவீங்க ஆனா பேப்பர்ல பூராம் வருமுல்ல” என நம்மாளு ரமணா பட விஜயகாந்த் ரேஞ்சுக்கு பேசிக்கொண்டே போனார்.

நிலைமை கைமீறிப்போவதை புரிந்துகொண்ட அவரது மனைவி இப்போது களத்தில் குதித்தார். “ஏங்க.. ஏங்க பஸ்ஸ அனுப்புங்கன்னு கேட்க சொன்னா அத விட்டுட்டு கல்லெடுப்பேன் கண்ணாடிய ஒடைப்பேன்னு என்னன்னமோ பேசுறீங்க” என்றவரிடம் பாய்ந்தார் நம் சிங்கம் “போடி அக்கட்டால..அறஞ்சு பல்ல கில்ல கழட்டிடுவேன். யெல்லாரும் சேந்து நம்மள கேணப்பயலாகிவாங்க போல இருக்கு; கொஞ்சம் மரியாதையா கேட்டா நம்மள ஒண்ணுந்தெரியாத கிறுக்கன்னு நெனக்கிறாங்க ” இந்த கர்ச்சனை லயனில் இருக்கும் ஆபீசருக்கும் கேட்டிருக்கும் போல. அடுத்து வந்த சம்பாசனைகள் கொஞ்சம் சுமூகமாகவே இருந்தன. லயனை கட் பண்ணினவுடன் அறிவித்தார் ஹீரோ “இன்னும் 10 நிமிசத்தில கூப்பிடுறாராமா… பாக்கலாம்; இல்லாட்டி வேற ஏதாவதுதான் செய்யனும்”. தொடர்ந்து ஒரு நிமிடத்துக்கு 2 முறை என தன் செல்போனை முறைத்துப் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தார்.

அவரது அதட்டலுக்கு உடனடி பலன் கிடைத்து. டிப்போவிலிருந்து கூப்பிட்டார்கள் நடத்துனர் செல்லுக்கு (பின்ன சிங்கத்தோட குகைல தெரிஞ்சே தலைய விடுவாங்களா என்ன?). முதல் 5 நிமிடத்துக்கு பயணிக்கு AEவிடம் நேரடியாக பேச தான் ஐடியா தரவில்லை என்றும் அது அவராகவே யோசித்த “சூப்பர்” ஐடியா எனவும் நிறுவப் போராடினார் நடத்துனர். தொடர்ந்து மேலும் ஒரு 5 நிமிடத்துக்கு “சரிங்க சார்”, “ஓக்கேங்க சார்” என மாற்றி மாற்றி சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். இறுதியாக ஒரு நிம்மதி கலந்த “தேங்க் யூ”வை உதிர்த்துவிட்டு போனைக் கட் பண்ணினார் நடத்துனர். நாங்கள் எல்லோரும் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்.

“எங்க டிப்போ (திருப்பூர்) வண்டி ஒண்ணு FCக்கு வந்திட்டு இப்ப திரும்பி சூலூர் கிட்ட போய்ட்டிருக்காமாங்க. அத வர சொல்லியிருக்காங்க. ஒரு 20 நிமிசத்துல வண்டி வந்திடும்.” என்றவர் நம் ஹீரோவிடம் சொன்னார் – “ஆனாலும் நீங்க ரொம்ப மெரட்டிட்டீங்க சார். எனக்கே சங்கடம்தான்”. அவர் முடிக்கும் முன் இடைமறித்த ஓட்டுனர் “சும்மாயிருங்கண்ணா.. இப்படி யாராவது பேசினாத்தான் அடங்குவானுங்க. நாம கெஞ்சிட்டிருந்தா காலைல வரைக்கும் கெஞ்ச வேண்டியதுதான். இப்ப பாருங்க அலறி அடிச்சிட்டு வண்டி அனுப்புறாங்க. அவர் செஞ்சதுதாங்க சரி”

இந்த வார்த்தையை கேட்டவுடன் தன் மனைவியைப் பார்த்து நம் ஹீரோ விட்ட லுக்கும் அதற்கு அவர்வீட்டம்மா காட்டிய வெட்க ரியாக்சனும் அந்த நடுராத்திரியில் நடந்த ஒரு ”ஹைக்கூ” கவிதை.

ஏறத்தாழ 2 மணி நேர போராட்டத்துக்கு பின்னர், ஒருவழியாக 30 நிமிடம் கழித்து வந்த பஸ்ஸில் ஏறி பூண்டியில் நான் இறங்கும்போது மணி அதிகாலை 2.

******முற்றும்****

டமார் - II

முதல் பாகம் இங்கே

”ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்லைங்க கடைசி வண்டி கண்டக்டர் நம்ம பிரண்டுதான்” நம்பரை வாங்கியவுடன் குரலில் உற்சாகம் மேலிட சொன்னார் ”திரு. ராஜ்” எங்கள் பேருந்து நடத்துனர். ”யாருப்பா?” எனக்கேட்ட ஓட்டுனரிடம் மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னார் “அதான்பா நம்ம சுந்தரமூர்த்தி.. பல்லடத்துக்காரன்”. அதே உற்சாகத்துடன் போன் செய்து பேசத்துவங்கினார்.

“யாரு சுந்தரா? நான் ராஜ் பேசறேன்பா…. அது வேற ஒண்ணுமில்ல இன்னிக்கு ஷிப்டு என்னோடது… நம்ம வண்டி இங்க “Womens Polytechnic” கிட்ட கண்ட்ரோல் இல்லாம நிக்கிது; ஒரு 14 பேரு இருக்காங்க டிக்கட்டும் அடிச்சாச்சு; அதான் ஒங்க வண்டி இப்ப வருமுல்ல… அண்ணா செல வழியா போகாம “Womens Polytechnic” வழியா வரசொல்லலாம்னு

……

யோவ்… என்னயா சொல்லற ? இது எப்ப நடந்தது ?

…….

சரி மாப்ள…. சோலி சுத்தம் நல்லா சாப்பிட்டு தூங்கு” உற்சாகமெல்லாம் வடிந்தவராய் செல்லை வைத்தார் எங்கள் பேருந்து நடத்துனர். அதுவரை அங்கு நடந்த நிகழ்வுகளை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த பயணிகள் பொறுமை இழக்கத்துவங்கினோம். என்ன ஆனதென்பதை அவரும் சொல்வதாகத் தெரியவில்லை. சில நிமிடங்களிலேயே “என்ன சார் ஆச்சு?” என எல்லோரும் நச்சத்துவங்கினோம். எல்லோரையும் அமைதிப்படுத்திவிட்டு சலித்துக்கொண்டே சொன்னார் திரு. ராஜ் “அது, கடைசி பஸ்ஸூம் ஏதோ ரிப்பேராமாங்க… அதனால அது போன சிங்கிள் கூட போகாம டிப்போலதாங்க நிக்கிது”. நம்பமுடியாமல் எல்லோரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம். “இனி வேற வழியில்ல… பேசாம ”AE” க்கு போன் போட வேண்டியதுதான்” என சொன்னார் ஒட்டுனர். இதுவரை மாற்றி மாற்றி போன் பேசியதில் நடத்துனரின் செல் balance காலி. ஒட்டுனரின் செல் எப்போதோ SwitchOff ஆகிவிட்டது. எங்களில் ஒருவரிடம் செல்லை வாங்கியவர் டிப்போவுக்கு போன் செய்து அவர்கள் மூலமாக AE விடம் பேசத்துவங்கினார்.

”ஹலோ.. சார் வணக்கங்க சார். நான் “ராஜ்” பேசறங்க…. 7286 திருப்பூர் பஸ் கண்டக்டர்; இங்க “Womens Polytechnic” பக்கத்துல்ல பஸ்ல பேக் வீல் ரீப்பர் கட்டாயிடுச்சு; பஸ் ஓட்டறதுக்கு கண்ட்ரோல் இல்லீங்க..ஒரு 15 பேர் இருக்காங்க டிக்கட் வேற அடிச்சாச்சு;

…….

இல்லீங்க சார் வேற பஸ் எதுவும் டிப்போல இல்லையாமங்க சார்; கடைசி சிங்கிள் பஸ்ஸூம் ஏதோ ரிப்பேருன்னு டிரிப் கேன்சலாயிடுச்சு; பேசஞ்சர்ஸ் எல்லாரும் சண்டைக்கு வராங்க

…..

அதான் வேற என்ன பண்ணலாம்ன்னு… UnTime வேற ஆயிடுச்சு சார் லேடீஸ் எல்லாம் நிக்கறாங்க…

……

இதோ ஒரு நிமிஷம் சார்” என்றவர் ஓட்டுனரிடம் செல்லைக் கொடுத்தார்.

“சார் சொல்லுங்க நான் டிரைவர் பேசறேன்…

…

சார், அது கண்டிப்பா முடியாதுங்க.. உப்பிலிபாளையம் எங்கயிருக்கு.. பேசஞ்சர் எல்லோரையும் வச்சிகிட்டு ரிஸ்க்குங்க சார். அதுவும் வண்டி சுத்தமா கண்ட்ரோலே இல்ல.. மெயின் ரோட்ல ஒண்ணுகெடக்க ஒண்ணு ஆயிடுச்சுன்னா பெரிய ப்ராப்ளமாயிடும்

...

சரீங்க சார் கொஞ்சம் சீக்கிரமா சொல்லுங்க” என போனை கட் செய்தவர் நாங்கள் விசாரிக்க வேண்டிய தேவையே இல்லாமல் குமுறினார்

“என்ன ஒரு புத்தி பாருங்க… எல்லாரையும் ஏத்திக்கிட்டு மொல்ல மொல்ல உப்பிலிபாளையம் ஷெட்டுக்கு ஓட்டிட்டு போய் வண்டிய சரி பண்ணிட்டு, அதுக்கப்புறமா திருப்பூர் போறதாமா…. வண்டி இருக்கற நெலமைல உருட்டிட்டுதான் போக முடியும் ஒரு 2 மணி நேரமாவது ஆயிடும். அப்பக்கூட போகமுடியும்ன்னு எந்த கேரண்டியும் கெடயாது; அதான் முடியவே முடியாதுன்னு சொல்லிட்டேன்” மூச்சுவிடாமல் பேசியவரிடம் மீண்டும் கேட்டோம் “சார் கடைசியா என்னதான் சொன்னாரு ?”

”அவரே மறுபடியும் கூப்பிடுறாராமாங்க”

கதை இன்னும் இருக்குமக்களே…- இங்கே

டமார் - I

“டமார்……”

நேற்றிரவு 10:50 மணிக்கு கோவை காந்திபுரத்திலிருந்து அவினாசி வழியாக திருப்பூர் செல்லும் அரசுப் பேருந்திலிருந்து அந்த சத்தம் வந்தது 11 மணிக்கு. பேருந்தின் பின்புற சக்கரங்களின் “ரீப்பர்” உடைந்ததால் வந்த சத்தம். விளைவாக பின்புற சக்கரங்கள் கட்டுப்பாட்டை இழந்தன. மொத்தத்தில் அந்த பேருந்து இப்போதைக்கு கிளம்பாது. இந்தப் பேருந்தை விட்டால் திருப்பூர் புது Bus Stand செல்லவும் அவினாசி – திருப்பூர் வழியாக உள்ள ஊர்களுக்கு செல்லவும் கடைப்பேருந்து இரவு 11:35 அளவில் மட்டுமே உண்டு. பேருந்தில் ஏறத்தாழ 20 பேர் இருந்தோம் அதில் 3 பெண்கள். நடத்துனரிடம் சென்று வாக்குவாதத்தை துவங்கினார்கள் சிலர்.

“சார், இப்ப என்ன சார் பண்ணுவீங்க?”

“இருங்க சார், ஏதாவது சரி செய்ய முடியுமான்னு பாக்கலாம்” நம்பிக்கையாகச் சொன்னார் நடத்துனர்.

“இதெல்லாம் வேலைக்காவாது; மெக்கானிக் வரணும்; இல்லாட்டி நாமதான் டிப்போவுக்கு போகணும்” என உண்மையைப் போட்டுடைத்தார் ஓட்டுனர்.

“இல்லாட்டி டிப்போவுக்கு போன்போட்டு வேற பஸ்ஸாவது வர சொல்லுங்க சார்” இப்போது குரல்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகி இருந்தது.

”ஹலோ.. சார் நான் “ராஜ்” பேசறங்க…. 7286(பஸ் நம்பர்) திருப்பூர் பஸ் கண்டக்டர்; இங்க பஸ்ல பேக் வீல் ரீப்பர் கட்டாயிடுச்சு; பஸ் ஓட்டறதுக்கு கண்ட்ரோல் இல்லீங்க..ஒரு 20 பேர் இருக்காங்க டிக்கட் வேற அடிச்சாச்சு; அதான் வேற பஸ் அனுப்ப சொல்லலாம்னு…….

………………………………….

.செரிங்க…

………………………..

.செரிங்க… சீக்கிரம் கூப்பிடுங்க” என போனை கட் செய்தவர் எங்களிடம் சொன்னார்.

“சார், அவினாசி, கருமத்தம்பட்டி போறவங்க எல்லாரையும் ஈரோட்டு பஸ்ல அனுப்பிடலாம்; திருப்பூர் போறவங்க கொஞ்சம் Wait பண்ணுங்க”.

தொடர்ந்து வந்த ஈரோடு பஸ்ஸில் ஒரு 6 பேர் கிளம்பிவிட இப்போது இருப்பது 14 பேர் மட்டுமே. ஒரு 15 நிமிடங்களான பின்னரும் எந்த ஒரு போனும் வரவில்லை. இப்போது நாங்கள் நடத்துனரைப் பார்க்க புரிந்துகொண்ட அவர் போனை எடுத்தார். உடனே புத்திசாலி பயணி ஒருவர் (இந்தமாதிரி அனுபவம் நிறைய உள்ளவர் போல) சொன்னார்.

“சார் பஸ் எதுவும் டிப்போல இல்ல… அப்படி இப்படின்னு நிறைய சாக்கு சொன்னாங்கன்னா அவினாசி வழியாப்போற கடைசி பஸ்ஸையாவது இதே வழியில வரச்சொல்லுங்க.

பேசத்துவங்கினார் நடத்துனர்

“சார் அதான் பஸ் கண்ட்ரோல் இல்லைன்னு போன் பண்ணியிருந்தேனே 7286 கண்டக்டர்; பேசஞ்சர்ஸ் எப்ப பஸ் வரும்னு கேட்கிறாங்க சார்.

…….

சார் இல்லீங்க அப்படின்னா அந்த கடைசி பஸ்சையாவது “Womens Polytechnic” வழியா வரசொல்லுங்க. கொஞ்சம் சீக்கிரம் சொல்லுங்க சார்” சலித்துக்கொண்ட நடத்துனர் எங்களிடம் சொன்னார்

“டிப்போல எந்த பஸ்ஸும் இல்லயாமாங்க…கடைசிபஸ் கண்டக்டர் நம்பர் தரோன்னாங்க. பாப்போம்”. ஒரு 5 நிமிடம் தாண்டியும் எந்த Callம் வரவில்லை. இப்போது நாங்கள் சொல்லவேண்டிய தேவை ஏற்படவில்லை அவரே போன் செய்து கண்டக்டர் நம்பரையும் வாங்கிவிட்டார்….."

சோகம் தொடரும் - பாகம் II