உறைப்புளி

மொத்தம் பத்து கட்டுரைகள் கொண்ட ஒரு நூல். எழுத்தாளரின் முந்தைய நூல்கள் மிக இலகுவான வாசிப்பு நடை கொண்டவை. எழுத்தும் வெகு சுவாரசியமானது. ஆகவே, அவ்வனுபவத்தால், இந்நூலையும் ஓரிரு நாட்களில் படித்து முடித்துவிடும் என் எண்ணத்திற்கு சவால் விட்டது அந்நூலின் ஆறாவது கட்டுரை. முதல்முறை அக்கட்டுரையை படித்து முடித்தவுடன், மேற்கொண்டு ஒரு எழுத்தைக் கூட என்னால் படிக்கமுடியவில்லை. அக்கட்டுரையின் தாக்கம் அப்படிப்பட்டது. முதல்முறை மட்டுமல்ல, தொடர்ந்து வந்த சில தினங்களிலும், அந்நூலை வாசிக்க கிண்டிலை எடுத்தாலே, விரல் தானாக அக்கட்டுரையை சொடுக்கலானது. வாசித்த ஒவ்வொரு முறையும் சில துளிகள் கண்ணீரில்லாது முடிக்க முடியாத அளவுக்கு நெகிழ வைத்தது அக்கட்டுரை. அனைவருக்குமான எழுத்தையும், நெருங்கிப் பழகினவர்கள் மனதில் நீக்க முடியாத நினைவுகளையும் தந்துவிட்டுப்போன ஒரு கலைஞனைப் பற்றிய கட்டுரை. முன்னரே அவரைப் பற்றிய அஞ்சலிக் குறிப்புகளை படித்திருந்தாலும், இக்கட்டுரை எழுதப்பட்டுள்ள கோணம் மிகவும் உணர்வுப்பூர்வமானது. எழுத்தாளர் க.சீ.சிவக்குமாரின் நினைவை நம்முள் கிளர்த்தும் அக்கட்டுரையின் தலைப்பும், திரு. க.சீ.சி.யின் நண்பர்களின் குறிப்புகள் வாயிலாக எனக்குக் கிடைத்த அவரைப் பற்றிய “இனித்துக் கிடக்கும்” பிம்பமும், இந்நூலில் தலைப்பும் ஒன்றுதான். உறைப்புளி.
*
இலக்கியம், தொழில் முனைவோருக்கான சொற்கள், சூழியல், மிஷ்கின், கவிதை ரசனை, மாணவர் மீதான அக்கறை என அனைத்தும் கலந்த ஒரு தொகுப்பு உறைப்புளி. செல்வேந்திரன் அண்ணன் பாஷையில் சொல்வதானால் சகல காய்கறிகளும் கலந்த சாம்பார்.
*
ஊருக்கெல்லாம் சேவை செய்பவர்களைப் பற்றி நாளிதழ்களில் சில வரிகளேனும் வருவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் உண்டு. ஆனால், நாளிதழ்களை நம்மிடம் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் பேப்பர் போடுபவர்களின் கடமை உணர்ச்சி எவ்விதத்திலும் குறைந்ததல்ல. ஒரு நல்ல நாளு கெழமைல கூட ஊட்ல உக்காரமுடியாத ஒரு பொழப்பு என, நாம் அறிந்த மனிதர்களின் அறியா வாழ்வைப் பேசும் “சார் பேப்பர்!” கட்டுரை இத்தொகுப்பின் முக்கிய கட்டுரைகளுல் ஒன்று. ஊட்டியில் நிலச்சரிவின் போதும் கடமை தவறாமல் நாளிதழ்களை கொண்டு சேர்ப்பித்த, சிக்கன் குனியா காலத்திலும் சைக்கிளைப் பிடித்துக்கொண்டு (ஊர்ந்து) சென்று பேப்பர் போட்ட உள்ளூர் மனிதர்களில் துவங்கி, உலக அளவில் பிரபலங்கள் நாளிதழுக்கும் அதை மக்களிடம் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் “பேப்பர் பாய்”களுக்கும் தரும் முக்கியத்துவம் வரை பல புதிய செய்திகளை விவரிக்கிறது இக்கட்டுரை.
*
”நீயெல்லாம் என்னத்துக்கு படிக்கற ?”, “இல்ல, படிச்சு படிச்சு என்ன ஆவப்போகுது?”, “இப்புடி படிச்சுகிட்டே இருக்கறது நல்லதுக்கில்ல” என நாம் எதிர்கொள்ளும் ”எதுக்கு வாசிப்பு” ரக கேள்விகளுக்கு தன் வாழ்க்கையையே சாட்சியாகக் காட்டும் ”இலக்கிய வாசகனின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்” கட்டுரை நம்மால் எளிதில் கடந்துவிட முடியாதது. குறிப்பாக, ”6 மாசம் ஆச்சு சாமி…. இன்னிக்குத்தான் சாமி சிரிக்கிறேன்” என எழுதப்பட்டிருக்கும் வரிகளை படிக்கும்போதே ஐயருக்கு முன்பாகவே என்னுடைய கண்கள் பொங்கின.

இதைப் போலவே, வாசிப்பின் இன்னொரு கோணத்தை, நம்முடைய அன்றாடத்திலும் அது செலுத்தும் ஆதிக்கத்தை எளிமையாகப் புரியவைக்கிறது “மொக்கை” கட்டுரை. ஒரு கல்லூரியில் பேசப்பட்ட அந்த உரை பகிரப்பட்டபோத மிகப்பரவலான கவனம் பெற்றது குறிப்பிடத்தக்கது.
*
”போடா இந்தப்படம் போனா இன்னொன்னு” என கர்வத்தில் கொப்பளிக்கும் மிஷ்கின் கொஞ்சம் நெருங்கிப் பழகின உடனே ”அவன் என தம்பி” உருகவும் செய்வார். ”கத்தாழை கண்ணால” காலம் தொட்டே மிஷ்கினின் பல பேச்சுகளில் வெளிப்பட்ட அவரது “madness”ன் ரசிகன் நான். மிஷ்கின் எனும் கலைஞனுக்குள் இருக்கும் மாமனிதன் வெளிப்பட்ட முக்கிய தருணங்களை நம்முடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் கட்டுரை “மிஷ்கின் எனும் சைக்கோ!”. ”நந்தலாலா” காலகட்டத்தில் உச்சாணிக்கொம்பில் ஏற்றிவைக்கப்பட்டு பின்னர் “தேகம்” சர்ச்சையில் அதே அளவுக்கு கிழித்துத் தொங்கவிடப்பட்ட அழுத்தத்தை “ரைட்டருக்கு அந்த ரைட்ஸ் இருக்கு சார்” எனக்கடந்து போகும் மிஷ்கின் என்ற கலைஞனை நாம் சிறுமைப்படுத்த இயலாது.
*
நம் வீட்டுப் பொங்கல் நினைவுகளைக் கிளர்த்தும் (இன்பம் பொங்கும் எங்கள் இந்தியப் பொங்கல்) கட்டுரை, பெரியதாகத் திட்டமிடு சிறிதாகத் தொடங்கு என அக்கறையோடு தொழில் முனைவோரிடம் சொல்லும் கட்டுரை, பாவப்பட்ட பழந்தின்னி வவ்வால், திரைப்பட தோசத்தால் உயிரிழந்த சாரைப் பாம்புகள், இவற்றுக்காகவேனும் சூழலியல் சொற்களில் கவனம் செலுத்தவேண்டியதன் தேவை (வெல்லும் சொல்), தனிப்பட்ட தன் கவிதை ரசனை, அதனூடாக கவிதைகளின் போக்கு, நவீன கவிதையின் தாக்கம் பற்றிப் பேசும் (மறவோம்) கட்டுரை என இத்தொகுப்பின் ஒவ்வொரு கட்டுரையுமே அதனதன் தளத்தில் முக்கியத்துவம் மிக்கவை. கூடவே, வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதெல்லாம் “நகுமோ, லேய் பயலே” என நமக்கு சிரிப்பாணி காட்டும் தருணங்களுக்கும் குறைவில்லை.
*
எவ்வளவு கடினமான விசயமாக இருந்தாலும், அதையும் கொஞ்சம் கூட போரடிக்காமல் மிக இலகுவாக எழுதமுடியும் என்பதற்கான உதாரணம் இந்நூல்.
*
உறைப்புளி - செல்வேந்திரன்-அமேசான் மின்நூல்.

சுட்டி :
https://www.amazon.in/%E0%AE%89%E0%AE%B1%E0%A…/…/ref=sr_1_1…

#வாசிப்பு_2020
#பிடித்த_புத்தகங்கள்

நகுமோ லேய் பயலே

2007ல் துவங்கி ஒரு நான்கு வருடங்கள் சென்னையில் மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்து வந்தேன். ஒரு மாதத்தில் குறைந்தபட்சம் நான்கு வாரங்களாவது சொந்த ஊருக்கு பஸ் ஏறிடுவேன். பஸ் என்றால் முன்பதிவு செய்து பின் சாயும் வசதியுள்ள பஸ்களல்ல. பயண நேரம் முன்பின் ஆனாலும் கிடைத்த பேருந்தில் ஏறிக்கொள்ளும் வசதி படைத்த சாதாரண கட்டண அரசுப்பேருந்துகள். வெள்ளி இரவில் சென்னை To சேலமும், திரும்ப ஞாயிறு இரவில் சேலம் To சென்னையும் கிட்டத்தட்ட அறிவிக்கப்படாத ஒரு கண்டக்டர் போலத் திரிந்தேன். அப்படிப்பட்ட ஒரு ஞாயிறு இரவு அது. வழக்கம்போல அடித்துப்பிடித்து ஜன்னலோர இருக்கையை பிடித்து அமர்ந்தால், இருவர் மட்டுமே அமரும் அந்த இருக்கையில் நமக்கருகே வாய்த்தது நடுத்தரவயதுடைய ஒரு ஜென்டில்மேன். பஸ் கிளம்பும்வரை ஒரு பிரச்சனையுமில்லை. பின்னர் சம்பிரதாயமான சொற்றொடர்களுடன் பேச்சைத் துவங்கினார். அப்போதுதான் ஒரு விசயம் எனக்குப் புரிந்தது. ஜென்டில்மேன் மட்டும் தனியாக வரவில்லை துணைக்கு பக்கத்தில் இருப்பவனும் உளறுமளவுக்கு சரக்கும், அறிந்தவன் ஓடுமளவுக்கு ஆங்கிலமும் கைக்கொண்டிருந்தார். என் பணியைப் பற்றி விசாரிக்கும்போதே புத்தியுள்ளவனாயிருந்தால் தூங்குவதுபோல் நடித்திருக்கவாவது வேண்டும். நமக்கு IT வேலை என்பது பெரும் மதிப்பை ஈட்டித்தந்த காலம் அது. சொன்னேன். அந்த ஜம்பம் அவரிடம் பலிக்கவில்லை. பில் கேட்ஸ்லில் துவங்கி அவருக்குத் தெரிந்த எலி மருந்து வியாபாரி வரை நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் கணிணியுடன் சம்மந்தப்பட்டவர்களின் பெருமையை அடுக்கலானார். அதுவும் பஸ்ஸில் இருப்பவர்கள் என்னை பரிதாபமாகப் பார்க்கும் வண்ணம் கணீர்க்குரலில். கடவுளின் கருணையினாலோ அல்லது கவர்மெண்டின் புண்ணியத்தாலோ அடுத்த அரைமணி நேரங்களில் தூங்கிப்போனார். அன்றைக்கு என்னை கிட்டத்தட்ட அழ வைத்துவிட்ட அச்சம்பவம் பின்னெப்போது நினைவில் வந்தாலும் சிரிக்கவைக்கும். எனக்கிணையாக அல்லது கொஞ்சம் என்னைவிட கொஞ்சம் சுமாரான ஆங்கில அறிஞரை நான் சந்தித்த முதலும் கடைசியுமான சந்தர்ப்பம் அது.
.
நீண்ட நாட்கள் கழிந்து அந்த இரவுப் பயணத்தின் நினைவுகள் என்னுள் எழக் காரணம் அதேபோன்ற ஒரு இரவின் பேருந்துப்பயணம் கூடவே குடிமகன்களின் சலம்பல் நினைவுகள். ”நகுமோ, லேய் பயலே” என கேட்டபடி என்னிடம் அச்சுவாரசிய சம்பவத்தை, தன் புத்தகம் வாயிலாக பகிர்ந்து கொண்டிருந்தவர் அண்ணன் செல்வேந்திரன்.
.
பால்யத்தில் கிரிக்கெட் விளையாடாத மக்களின் எண்ணிக்கையை ஒரு ஓவருக்குள் அடக்கிவிடலாம். அவ்விளையாட்டின் சுவாரசியத்துக்கு சற்றும் சளைத்ததல்ல மைதானத்தில் நிகழும் சம்பவங்கள். ஓரளவுக்காவது விளையாடுவான் என்பதைத் தவிர மற்றெல்லா காரணங்களும் துணை நிற்க, அணித்தலைமையேற்று துவக்க வீரராகவும் களம் காணும் நாயகர்கள் ஒவ்வொரு ஊரிலும் இருப்பார்கள்தானே. யார்க்கருக்கும் தூஸ்ராவுக்கும் புது விளக்கம் சொல்கிறது “தூஸ்ரா” கட்டுரை. இக்கட்டுரையை படிக்கும்போது நினைவில் வந்த இன்னொரு கட்டுரை திரு.சுஜாதா அவர்கள் எழுதியது (ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகள் - கிரிக்கெட்டும் பகடியும் கலந்தது அக்கட்டுரை).
.
பேருந்துப் பயணங்களுக்கு சற்றும் சளைத்ததல்ல ரயில் பயணங்கள். “ரயில் பயணங்களில்” என் தனித்தொகுப்பே போடுமளவுக்கு, ஆசான் திரு.ஜெயமோகன் துவங்கி திரு. நெல்லை கண்ணன் வரை “இடுக்கண் வருங்கால் நகுக்க” வைத்த அனுபவங்களை படித்திருக்கிறேன். ஆனாலும், இந்த “நாகர்கோவில் எக்ஸ்பிரஸ்” காட்டும் குத்தவைச்சாசனங்களும், கரண்டு பில் மிச்சம் பிடிக்கும் கண்ணியவான்களும் நம் சிரித்தே தீரவேண்டிய கதைகள்.
.
பள்ளியில் தமிழ் கற்றுத்தரும் சில ஆசிரியர்களின் தமிழ்ப்புலமை மீதல்ல, தமிழ் ஆர்வம் மீது கூட நாம் சந்தேகம் கொள்ளத்தேவையிருக்காது. ஐயந்திரிபற ஆசிரியர்கள் சரியாக தமிழ் என எழுதுவதற்கே குறைந்தபட்சம் மூன்றுமுறையாவது முயல வேண்டும். அத்தகைய ஒரு அறிவுச்சூழலில் ஆங்கில இதழ்களை சலுகை விலையில் விற்கச் சென்ற எழுத்தாளர் மீது காலம் கொஞ்சம் சலுகை காட்டியிருக்க வேண்டுமல்லவா (அறிவினில் உறைதல்).
.
திரு. நாஞ்சில் நாடனின் “கும்பமுனி” அவதாரம் எனக்கெல்லாம் ஒரு Stress Buster. இரவு 10 மணிக்கு, (வல்விருந்து தொகுப்பை படித்துக்கொண்டு) கோயம்புத்தூரிலிருந்து திருப்பூர் சென்று கொண்டிருந்தவன், பஸ் என்பதை மறந்து கெக்கெ பிக்கே என நான் சிரித்து வைக்க பஸ்ஸில் இருந்த பத்து பேரும் தவசிப்பிள்ளையாக மாறி தலையிலடித்துக் கொண்ட சம்பவம் ஒன்று போதும் உதாரணத்துக்கு. அவ்வகையில் பி.மாசானமுத்து கும்பமுனிக்கு ஒன்றுவிட்ட அண்ணனோ தம்பியோ எனச்சொல்லலாம். புத்தகத்தில் மாசானமுத்து வரும் கட்டுரைகளில் (மோடி வரட்டும் சாடி, இலக்கிய மேற்கோள்கள், பொன்மொழிகள், கவிதைகள், ட்வீடுகள்) எல்லாம் “விசில்” சத்தம் காதைப் பிளக்காதது ஒன்றுதான் குறை.
.
இன்கிரிமெண்ட் பெற இனிய வழிகள், இலக்கிய வாசகனின் பாவனைகள், பத்தாயிரம் புத்தகங்கள் விற்பனையாக என கட்டளைகளைப் பட்டியலிடும் கட்டுரைகள், கொரோனா கவிதைகளுக்கு சவால் கொடுக்கும் பாடல்கள் (கேட்டிருக்கீர்களா?), “டானென்று” வீட்டுக்குப் போய்விட நேரும் டானின் கவிதை, இலக்கிய வாசகனின் பாவனைகள், மாசனமுத்துவின் ட்வீட்ஸ் பகுதியில் வரும் எஸ்ரா பவுண்ட் பெயர் ஆராய்ச்சி முடிவு, மொழிக்கொடை வரிசை (அய்யோக்கியன், இழகி) என எண்ணிச் சிரிக்கும் தருணங்கள் ஏராளம்.
.
பகடிக் கட்டுரைகள் எழுதுவதில் ஒரு சிரமம் இருக்கிறது. ஒன்று உண்மையிலேயே நகைக்க வைக்கும் அனுபவங்களை மிகச்சரியாக நாம் வெளிப்படுத்தியிருக்க வேண்டும் அல்லது நாம் எழுதியிருப்பது நகைச்சுவை இரு பத்திகளுக்கு ஒருமுறையாவது சொல்லிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். இல்லாவிட்டால் கடும் சிரத்தையோடு அனைத்தையும் வாசித்துமுடித்த பின்னர் ஆமா எங்க அந்த பகடிக்கட்டுரை என ஒரு அப்பாவி வாசகன் கேட்டுவிட நேரிடும். ஆனால், இத்தடையை தனது “தூஸ்ரா” கலந்த “யார்க்கரால்” அற்புதமாக தகர்த்திருக்கிறார் திரு. செல்வேந்திரன்.

நகுமோ, லேய் பயலே - மின்னூல் வாங்க சுட்டி :
https://www.amazon.in/%E0%AE%A8%E0%AE%95%E0%A…/…/ref=sr_1_1…

#வாசிப்பு_2020
#பிடித்த_புத்தகங்கள்

வாசிப்பது எப்படி

”வாசிப்பதனால் ஆய பயனென்கொல் வரவன்
போறவனெல்லாம் கழுவியூற்றா விடில்”

என ஒரு புதுக்குறளே எழுதிவிடலாம். அந்த அளவுக்கு வாசிக்கும் பழக்கம் உள்ளவர்களை ஏதோ வேற்றுகிரகவாசி போல ஒதுக்குவது அல்லது படிச்சவரைக்கும் போதும் ரகத்தில் அறிவுரை மழை பொழிவது என சங்கடத்துக்குள்ளாக்குவதில் நமக்கு நிகர் நாமே. உண்மையில் வாசிப்பு ஒருவனது வாழ்க்கையில் நிகழ்த்தும் அற்புதங்களை இந்தச் சமூகம் வெறுக்கிறது. வெறுமனே வாட்ஸப் பார்வேர்டுகளை நம்பிக்கொண்டு, கூடவே அனைத்தையும் தன்னுடைய தனிப்பட்ட அரசியல் லாபத்துக்கேற்ப பேசிக்கொண்டு வாழ்வதில் இருக்கும் சுகம் வாசிப்பவனால் தடைபடக்கூடும் என்பதும் அந்த வெறுப்புக்கு ஒரு முக்கியமான காரணம். ஏன் வாசிப்பு ஒரு சமூகத்துக்கு தேவைப்படுகிறது என்பதை மிக எளிமையாக அதே சமயம் அழுத்தமாக பதிவுசெய்யும் கட்டுரைகளுடன் துவங்குகிறது "எப்படி வாசிப்பது ?" எனும் நூல்.

வாசிப்பு என்பதை இலக்கிய வாசிப்பு என சுருக்கிக்கொள்ளாமல் பொதுவாகவே வாசிப்பதனால் வரும் நன்மைகளின் பட்டியல் மிகப்பெரியது. அன்றாடம், குறைந்தபட்சம் ஒரு நாளிதழாவது வாசிக்கும் பழக்கம் உள்ளவன் பதின்ம வயதில் துவங்கி பல் போகும் வயதுவரை செய்யும் செயல்களிலும் செல்லும் இடத்திலும் தனித்துவம் பெறுவான் என்னும் உண்மை மிக எளிமையாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

வாசிக்க விரும்பும் ஒருவரின் ஆர்வத்தை குறைக்கக்கூடிய காரணிகளின் பட்டியலும் நீண்டதுதான். வாசிக்கும் ஆர்வத்தை நீர்த்துப் போகச் செய்யும் முக்கிய விசயங்களான சுவாரசியமில்லா எழுத்து நடையையும், அதே சமயம் வெகு சுவாரசியமாக எழுதப்படும் மேம்போக்கான கட்டுரைகளின் போதாமையையும், தொடர் வாசிப்பைத் தடை செய்யும்  டிவைஸ்களையும் நாம் கையாள வேண்டிய வித்தையை இந்நூல் நமக்குக் கற்றுத்தருகிறது. தொடர்ச்சியாக வாசித்தல், வாசிப்புக்கான மனநிலை, வாசிக்கும் நண்பர்கள், நமக்கான ஒரு வாசிப்புப் பழக்கம் / அட்டவணையின் தேவை, வாசிக்கும் போது குறிப்புகளின் தேவை, அதே போல் வாசித்த பின்னர் அப்புத்தகம் பற்றிய ஒரு சின்ன பகிர்தல் என ஒரு எளிய வாசகன் தன்னுடைய வாசிப்பை மேபடுத்திக்கொள்ளும் வழிமுறைகளை இப்புத்தகம் சுருக்கமாக அதேசமயம் தெளிவாகப் பேசுகிறது.

பொதுவாக வாசிப்பின் வரையறைக்குள் அதிகம் பேசப்படாதவை நாளிதழ்கள். ஒரு நல்ல நாளிதழுக்கான அடையாளங்களையும், அன்றாடம் நாளிதழ் வாசிக்கப்பட வேண்டிய அவசியத்தையும், நாளிதழ் வாசிப்புக்கு நம்மை பழக்கப்படுத்திக்கொள்வதற்கான எளிய வழிமுறைகளையும் இந்நூல் கவனப்படுத்துகிறது. புத்தகங்களை / இலக்கிய ஆக்கங்களைப் படிக்கும்போது அதன் வகைமை தெரிந்துகொண்டு படிப்பது அப்புத்தகத்திலிருந்து நாம் எதைக் கண்டடையலாம் எனும் தெளிவைத் தரும். கூடவே மதிப்பற்ற நூல்களை படித்து கால விரயம் செய்யாமல் வாசிக்கும் நண்பர்கள், விமர்சகர்கள் /ஆளுமைகளின் பரிந்துரைக்கு முக்கியத்துவம் தரலாம். நான் நாஞ்சில் நாடன் எனும் பேராளுமையை கண்டறிந்தது, அவரது ”இடலாக்குடி ராசா” எனும் கதையைப் பற்றிய திரு.பாலா அவர்களின் பதிவின் மூலமே (”இவன்தான் பாலா” -விகடன் பிரசுரம்).  எல்லாவற்றையும் கடந்து வாசிப்பு வெறுமனே ஒரு பொழுதுபோக்கோ அல்லது தூக்கம் தருவிக்கும் மருந்தோ இல்லை என்பதை நாம்தான் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

ஒரு வாசகனுக்கு, இப்போது கொட்டிக்கிடக்கும் வாசிப்பு சார்ந்த வசதிகள் பெரும் வரம். நூலகங்கள், எழுத்தாளர்களின் தளங்கள், சிறுகதைகள் என பலவும் இணையத்தில் இலவசமாகவே கொட்டிக்கிடக்கும் காலம் இது. வாசிக்கும் ஆசைக்கு பணவசதி தடைபோடுவதை ஓரவுளுக்கு இல்லாமலே ஆக்கிவிடலாம். இந்த அனுகூலங்களை இந்நூல் பட்டியலிடுகிறது. ஏற்கனவே வாசிக்கும் பழக்கமுள்ளவர்கள், தாங்கள் வாசித்த புத்தகங்களைப் பற்றிய ஒரு சின்ன உரையாடலின் மூலமே கூட சிலரையாவது வாசிப்பின் பக்கம் கரையேற்ற இயலும்.

இந்தப் புத்தகம் மிக அழுத்தமான விசயங்களைப் பற்றி பேசினாலும் எழுத்து நடை மிகவும் அற்புதம். வாசிப்பின் பக்கம் மக்களை ஈர்க்கும் மிக முக்கியமான காரணி சுவாரசியம். அதைக் காட்டிலும் மிகவும் முக்கியமானது பேசுபொருள் கூடவே பேசுபொருளின் மீதான எழுத்தாளரின் பாண்டித்யம். இவை அனைத்தையுமே இப்புத்தகம் உள்ளடக்கியது என தயங்காமல் சொல்லுவேன்.
*
வாசிப்பது எப்படி - செல்வேந்திரன் - அமேஸான் கிண்டில் பதிப்பு.

சுட்டி -- https://www.amazon.in/%E0%AE%B5%E0%AE%BE%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%A4%E0%AF%81-%E0%AE%8E%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%9F%E0%AE%BF-vasippathu-eppadi-Tamil-ebook/dp/B086HPBW13/ref=sr_1_1?crid=1PVYGT6XILHRB&dchild=1&keywords=%E0%AE%B5%E0%AE%BE%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%A4%E0%AF%81+%E0%AE%8E%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%9F%E0%AE%BF&qid=1586616023&sprefix=%E0%AE%B5%E0%AE%BE%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%2Caps%2C380&sr=8-1