செப்டம்பர் 17, 2013

”எப்பப் பாத்தாலும், எல்லா விசயத்துலயும் உம்மட சவுரியத்துக்கே நடக்கணும்னு நெனச்சா, அது ஆவாது “

வழக்கம்போல முதல் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார் அம்மா.

“எனக்கு இதிலெல்லாம் நம்பிக்கை இல்ல, ஆனா அம்மாவோட விருப்பத்தையும் பாக்கணும்ல”

அப்பாவிடமிருந்து வழக்கமான ரியாக்சன்தான் இது ”எனக்கு ஓகே, ஆனா அம்மா கோவிச்சுக்குவா அதனால ஓகே இல்ல” ரகம்.

ஆனா பாருங்க, அருணாவ இந்த விசயத்துல நான் பாராட்டியே தீருவேன். எப்பயுமே எம்பட பக்கம்தான் பேசுவா. அதுவும் எப்படித் தெரியுமா?

“உங்களுக்கு புடிச்சிருந்தா செரி” இது எங்கிட்ட சொல்லுறது. அதே விசயத்துக்கு சபைல சொல்லுறது இது : “விடுங்க மாமா, அவரு யாரு சொன்னாலும் கேட்க மாட்டாரு. அவரு சொல்லுறத தான் நாம கேட்கோணும்”

மீண்டும் அம்மா துவங்கினார் “அப்படித்தான் பையனுக்கு பேர் வக்கிறதுக்கும் ஒரேயடியா புடிவாதம் புடிச்சான்.”

“அப்படியில்லமா” எனச்சொல்லத் துவங்கியவனுக்கு, “அடப்போ, உனக்கெல்லாம் ஒண்ணுந்தெரியாது.” என கோபமான பதில்தான் கிடைத்தது.

நான் ஒரு பூடிசு (Shoe) வாங்கணும்னு சொன்னாலே, நார்மலா நாலு ரவுண்டு டிஸ்கசன் ஓடும், இப்ப பேசுறதோ பெரிய விசயம் நாயமா நாப்பது ரவுண்டு டிஸ்கசன் ஓடியிருக்கணும்.

ஆனா, கொஞ்ச நேரம் கெஞ்சியபின் என் விருப்பத்துக்கே (வழக்கம்போல) அனைவரும் இசைந்தார்கள்.

”செரி, ஒம்பட ஆசப்படியே செவ்வாக்கிழமை வச்சுக்கலாம்.” விவாதத்துக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார் அப்பா. நான் அவ்வளது தூரம் அடம்பிடித்தற்கு முக்கியமான இரண்டு காரணங்கள் உண்டு.

செப்டம்பர் 17, 2013 ஒரு செவ்வாய்க்கிழமை, எனக்கு மிகப்பிடித்த முருகருக்கு உகந்த நாள். இரண்டாவது காரணம் சமுதாய மறுமலர்ச்சி, சாதி/மத வேறுபாடுகளை ஒழிக்கப் பாடுபட்ட “தந்தை. பெரியார்” பிறந்த தினம் செப்டம்பர் 17.

இந்த முறை சிசேரியன் என்பது மருத்துவரால் உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டது. அதற்கான நாள் தேர்ந்தெடுக்கத்தான் இவ்வளவு அக்கப்போர்களும்.

செப்டம்பர் 17, 2013 – செவ்வாய்க்கிழமை – காலை சுமார் 8:50 மணிக்கு, பெண்ணுரிமைக்காக(வும்) போராடிய தந்தை பெரியார் பிறந்தநாளில், அவர் பிறந்த ஈரோட்டு மண்ணில், என் மகள் “கிருத்திகா” பிறந்தாள் J

பிறந்தநாள் வாழத்துகள் பாப்பு, இது உனக்காக

https://www.youtube.com/watch?v=HcLjkBdzunY

ஆகஸ்ட் 17

”ஏங்க, என்னங்க ஆச்சு ?”

கடந்த 5 நிமிடங்களில் இரண்டாவது முறையாக அருணா கேட்டாள். ஓன்றுமில்லை என்பதாக சைகை செய்தேன்.

“பின்ன என்ன, ரொம்ப நேரமா எதுவுமே பேசாம எங்கேயோ வெறிச்சு பாத்துட்டு இருந்தா என்ன அர்த்தம்?” அருணாவின் ஆதங்கம் நியாயமானதுதான் என்றாலும், பேசக்கூடாது என்றில்லை; எனக்கு பேச்சு வரவில்லை.

*
இது நடந்து ஏறத்தாழ 5 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. அது சென்னை அடையாறில் உள்ள மகப்பேறு மருத்துவமனை. முகங்கள் தெரியுமளவு மட்டும் வெளிச்சம் கொண்ட அந்த அறையில் நான், அருணா மற்றும் மருத்துவமனையின் “ஸ்கேன்” மைய உதவியாளர் என மூன்று பேர் மட்டும் இருந்தோம். ஸ்கேன் செய்யும் கருவியை இயக்கியவாறு உதவியாளர் சொன்னார், இது “Babyயோட Heartbeat” அறையின் நிசப்தத்தை மறைத்துக்கொண்டு ஒலிக்கத்துவங்கியது என் மகனின் இதய துடிப்பு. 5 நிமிடங்கள் கழித்து அறையை விட்டு வெளியே வந்த நான் பரவசத்தில் பேச்சை மறந்தேன். பார்க்கும் பொருள் எல்லாம் புதிதாய் தெரிய கொஞ்ச நேரம் எல்லாப்பொருட்களையும் வெறித்துப்பார்த்தேன்.
*

எப்போதும் உயிருள்ள FM Radio மாதிரி பேசிக்கொண்டிருப்பவன் திடீரென பேச்சை நிறுத்தி எல்லோரையும் வெறித்துப்பார்ப்பது நிச்சயம் கலவரமூட்டும் செயல்தான். அந்த கலவரத்தோடு மீண்டும் ஒருமுறை அருணா கேட்டாள்.

”ஏங்க, என்னண்ணு சொன்னாதான தெரியும்?”

இடைப்பட்ட நேரத்தில் ஓரளவு ஆசுவாசம் கிடைத்திருந்தது. மெல்லிய புன்னகையுடன், துளித்திருந்த சொட்டுக்கண்ணீரை துடைத்தபடி சொன்னேன்

“ஒண்ணுமில்லப்பா”

***

இன்று (ஆகஸ்ட் 17) “கார்த்திக்” பிறந்தநாள் :) இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள் கார்த்திக் :)

ஒரு பழைய பதிவு :
http://kaleeswarantk.blogspot.in/2012/08/flashback.html